Dramat i romantyczne Je. Semiotyczne gry z odbiorcą w IV cz. Dziadów A. Mickiewicza i Śnie srebrnym Salomei J. Słowackiego

Praca analizuje semiotyczną organizację i komunikacyjne strategie dwóch dramatów romantycznych: IV części Dziadów Adama Mickiewicza i Snu srebrnego Salomei Juliusza Słowackiego. Proponuje nietradycyjne, uchwycone od strony wewnątrztekstowych gier z odbiorcą, odczytania obu tytułowych utworów, umożliwiające spojrzenie pod nowym kątem m.in. na zawarte w nich projekty dzieła otwartego czy koncepcje podmiotowości. Metodologicznie czerpie przede wszystkim z francuskiej myśli poststrukturalistycznej, zwłaszcza psychoanalitycznej teorii podmiotu Jacques’a Lacana i dekonstrukcji Jacques’a Derridy. Pomocniczo odwołuje się do pojęć z zakresu semiotyki, strukturalizmu i pragmatyki lingwistycznej. Wprowadza też własne narzędzia i metody ułatwiające poetologiczny opis przestrzeni komunikacyjnej dramatu (np. narzędzie do cyfrowej analizy zróżnicowania wersyfikacyjnego tekstu, w tym porównawczego ujęcia sposobu wypowiadania się poszczególnych postaci), których zastosowanie przyniosło wymierne rezultaty badawcze.