Osiągnięcia i bariery procesu integracji afrykańskiej na przykładzie Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS)

Niniejsza praca podejmuje zagadnienie integracji afrykańskiej, jej sukcesów oraz problemów. Po dokonaniu rozróżnienia typologicznego i nakreśleniu kontekstu historycznego autor dokonuje oceny ECOWAS, jako słabej organizacji koordynacyjnej w swej pierwotnej formie opisanej w Traktacie z Lagos z 1975 roku. Autor wskazuje jednocześnie podstawy dla przekształceń oraz dynamikę procesów integracyjnych, a także wzrost znaczenia IGO, jaki nastąpił od lat 90. XX wieku do początków XXI wieku opierając się na zmianach traktatowych w Lagos oraz ewolucji architektury bezpieczeństwa, współpracy cywilnej i komponentu ponadnarodowego. Odwołując się do typologii Maxa Webera wskazany zostaje fundamentalny problem wewnętrznej niestabilności państw afrykańskich i zobrazowany na przykładzie puczu w Mali, stanowiącego zarzewie dla dezintegracji ECOWAS. Autor stawia przy tym tezę, iż zmienne zewnętrzne odgrywają w istocie drugorzędne znaczenie dla zjawiska kryzysu integracji, jednak mogą przybierać one rolę katalizatora na podstawie obserwacji zachowań poszczególnych mocarstw światowych i regionalnych wobec trwającego od 26 lipca Kryzysu w Nigrze. Zakwestionowany zostaje jednakże stopień dotkliwości tego zjawiska powołując się na nastroje społeczne w Mali, Nigrze i Burkina Faso wskazujące na utrzymującą się wiarę w korzyści materialne ECOWAS, mimo wystąpienia z organizacji oraz nietrwałość alternatyw w postaci AES.

This thesis addresses the issue of African integration, its successes and obstacles. After establishing a typological distinction and outlining the historical context, the author evaluates ECOWAS as a weak coordinating organization in its original form as described in the 1975 Treaty of Lagos. The author simultaneously identifies the foundations for transformation and the dynamics of integration processes, as well as the growing importance of the IGO from the 1990s to the early 21st century, drawing on treaty changes in Lagos and the evolution of the security architecture, civilian cooperation, and the supranational component. Incorporating Max Weber's typology of leadership, the author highlights fundamental problem of internal instability of African states and shows it's destructive properties by analysing the 2021 Mali coup, which served as a catalyst for the disintegration of ECOWAS. The author argues that external variables are in fact of secondary importance to the phenomenon of the integration crisis, yet may assume the role of a catalyst — based on observations of the behavior of individual global and regional powers in relation to the Niger Crisis ongoing since July 26. However, the severity of this phenomenon is called into question by reference to public sentiment in Mali, Niger, and Burkina Faso, which points to a persisting belief in the material benefits of ECOWAS membership despite withdrawal from the organization, and to the fragility of alternatives such as AES.