Gwarancja bankowa jako forma zabezpieczenia wierzytelności.

Przedmiotem niniejszej pracy magisterskiej jest gwarancja bankowa jako jeden z instrumentów zabezpieczenia wierzytelności w obrocie gospodarczym, uregulowanym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. Przedstawiono kompleksową analizę gwarancji bankowej w oparciu o obowiązujące przepisy, stanowiska piśmiennictwa oraz bogaty dorobek orzecznictwa. Szczególną uwagę poświęcono charakterowi prawnemu gwarancji oraz jej fundamentalnym cechom konstrukcyjnym, jak samoistność i abstrakcyjność zobowiązania gwaranta, które ze względu na lakoniczność regulacji ustawowej, budzą spory w doktrynie. Omówiono trójstronną strukturę podmiotową obejmującą zleceniodawcę, gwaranta oraz beneficjenta; treść dokumentu gwarancyjnego wraz z typowymi klauzulami kształtującymi zakres odpowiedzialności, a także dynamikę stosunku gwarancji od momentu zawarcia umowy aż po jej wygaśnięcie. Poruszono również kwestię instytucji potwierdzenia i regwarancji oraz katalogu zarzutów przysługujących gwarantowi, z uwzględnieniem konstrukcji zarzutu nadużycia gwarancji. Wnioski z pracy wskazują, że prezentowana instytucja prawa bankowego stanowi pozakodeksową umowę nazwaną, której fundamentalne cechy, z zastrzeżeniem przepisów Prawa bankowego, nie mają charakteru bezwzględnego i podlegają licznym modyfikacjom w granicach swobody umów, powodując, że gwarancja bankowa stanowi skuteczny instrument zabezpieczenia łączący pewność prawną w elastycznością konstrukcji, pozwalając na powszechne stosowanie zarówno w obrocie krajowym, jak i transgranicznym.

The subject of this master’s thesis is the bank guarantee as one of the instruments for securing claims in commercial transactions, as regulated by the Banking Law of 29 August 1997. A comprehensive analysis of the bank guarantee is presented, based on current legislation, academic literature and a wealth of case law. Particular attention is paid to the legal nature of the guarantee and its fundamental structural features, such as the independence and abstract nature of the guarantor’s obligation, which, due to the laconic nature of the legal regulation, give rise to disputes in legal doctrine. The three-party structure comprising the principal, the guarantor and the beneficiary is discussed, together with the content of the guarantee document, including typical clauses defining the scope of liability, as well as the dynamics of the guarantee relationship from the moment the agreement is concluded until its expiry. The study also addresses the institutions of confirmation and re-guarantee, as well as the catalogue of defences available to the guarantor, taking into account the structure of the defence of abuse of the guarantee. The conclusions of the study indicate that the presented institution of banking law constitutes a named non-statutory contract, the fundamental features of which, subject to the provisions of the Banking Law, are not absolute and are subject to numerous modifications within the limits of contractual freedom, making the bank guarantee an effective security instrument that combines legal certainty with flexibility of structure, allowing for its widespread use in both domestic and cross-border transactions.