Przemoc domowa

Przedmiotem niniejszej pracy magisterskiej jest analiza skuteczności środków ochrony osób doznających przemocy domowej, przewidzianych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, ze szczególnym uwzględnieniem nowelizacji z 2023 r. Głównym pytaniem badawczym jest ustalenie czy środki te — procedura „Niebieskiej Karty”, nakaz natychmiastowego opuszczenia mieszkania oraz zakaz zbliżania się — są skuteczne w praktyce ich stosowania. Praca składa się z pięciu rozdziałów: teoretyczno-prawnych (I–II), metodologicznego (III) oraz empirycznych (IV–V). Badanie własne oparto na triangulacji danych statystycznych Policji i sądownictwa, raportów kontrolnych Najwyższej Izby Kontroli z lat 2013–2025 oraz badań diagnostycznych realizowanych na zlecenie administracji rządowej w latach 2010–2014. Wykazano, że środki ochrony są skuteczne jedynie w ograniczonym zakresie. Ich konstrukcja prawna nie budzi zasadniczych zastrzeżeń, co potwierdza pozytywna ocena GREVIO — organu monitorującego wdrażanie konwencji stambulskiej — natomiast rzeczywistą barierą pozostają czynniki pozaustawowe: brak centralnego rejestru danych, niedostateczne zasoby kadrowe oraz silnie zróżnicowana praktyka lokalna, potwierdzane konsekwentnie przez kontrole Najwyższej Izby Kontroli od 2013 do 2025 r. Sformułowano rekomendacje de lege ferenda, obejmujące m.in. utworzenie centralnego rejestru osób objętych procedurą „Niebieskiej Karty” oraz wzmocnienie kompetencji kadr pierwszego kontaktu z osobami doznającymi przemocy.