Рамантызацыя і экзатызацыя вобраза літоўца ў творах У. Караткевіча, А. Куляшова і А. Якімовіча пра паўстанне 1863‒1864 гадоў

W pracach U. Karatkiewicza dotyczących powstania z lat 1863–1864 obraz Litwina nabiera nowych cech, które wcześniej nie były charakterystyczne dla literatury białoruskiej – jest on romantyzowany i egzotyzowany. Jako hetero-obraz kontrastuje on z auto-obrazem Białorusina nie jako „zły”, „niegodziwy” lub „niewłaściwy”, ale jako „dziwny”, „niezwykły” i „niezwyczajny”. Zmienia się również jego status społeczny: obecnie często kojarzony jest z heroicznymi postaciami księży katolickich. Tę nową tradycję kontynuują niektórzy inni autorzy drugiej połowy XX w., tacy jak A. Kulaszou i A. Jakimowicz.

In U. Karatkevich’s works about the 1863–1864 uprising, the image of the Lithuanian acquires new features previously uncharacteristic of Belarusian literature – he is romanticized and exoticized. As a hetero-image, the Lithuanian contrasts with the auto-image of the Belarusian not as ‘bad’, ‘evil’ or ‘wrong’, but as ‘strange’, ‘unusual’ and ‘unaccustomed.’ His social status also changes: now he is often associated with the heroic figures of Catholic priests. This new tradition is continued by some other authors of the second half of the 20th century, such as A. Kulashou and A. Yakimovich.

У творах У. Караткевіча пра паўстанне 1863‒1864 гадоў вобраз літоўца набывае новыя, раней не характэрныя для беларускай літаратуры, рысы – рамантызуецца і экзатызуецца. Як гетэравобраз ён супрацьпастаўляецца аўтавобразу беларуса не як “дрэнны”, “злы”, “няправільны”, а як “дзіўны”, “незвычайны”, “нязвыклы”. Змяняецца і яго сацыяльны статус, цяпер ён часта ўвязваецца з гераізаванымі постацямі каталіцкіх святароў. Гэтай новай традыцыі прытрымліваюцца і некаторыя іншыя аўтары другой паловы ХХ ст. – А. Куляшоў і А. Якімовіч.