Prawo dziecka do kontaktu z rodzicami w prawie europejskim

W prawie polskim dziecku przysługuje prawo do kontaktów, równoważne odpowiadającemu mu prawu rodzica. W praktyce jest ono często marginalizowane i uznawane za niepraktyczne, o czysto emancypacyjnym charakterze. Celem niniejszej pracy magisterskiej jest zmierzenie się z tym poglądem poprzez dokonanie analizy podstaw rzeczonego prawa na bazie unormowań obowiązujących w prawie europejskim. Opracowanie skupia się na opisaniu obecnych wzorców prawa międzynarodowego, w zamiarze stwierdzenia, czy są one dostatecznie rozbudowane i wystarczające do wywodzenia faktycznych roszczeń, czy może też prawo do kontaktów, poczynając od samych jego założeń, stanowi jedynie pusty postulat, pozbawiony głębszych fundamentów normatywnych.

Under Polish law, a child is entitled to the right of contact, which is equivalent to the corresponding right of a parent. In practice, however, this right is often marginalized and considered impractical, seen as having a purely emancipatory character. The aim of this master’s thesis is to challenge this view by analyzing the foundations of this right based on the provisions in force in European law. The study focuses on describing current patterns in international law, with the intention of determining whether they are sufficiently developed and adequate for deriving actual claims, or whether the right of contact, starting from its very assumptions, constitutes merely an empty postulate, devoid of deeper normative foundations.