Autokreacja, podróż, tożsamość. Egzotyka Quebonafide w perspektywie egzystencjalnej

Niniejsza praca licencjacka poświęcona jest analizie i interpretacji wybranych utworów z albumu Egzotyka (2017) polskiego rapera Quebonafide (Kuby Grabowskiego) w perspektywie filozofii egzystencjalnej. Głównym celem jest zbadanie, w jaki sposób motyw podróży organizuje autokreację persony mówiącej oraz jak kształtuje się napięcie pomiędzy autobiograficzną referencją a artystyczną kreacją. Szczegółowej analizie poddano trzy utwory odzwierciedlające dynamikę całego albumu: Oh my Buddha, Zorza oraz Odyseusz. Sformułowane w pracy ustalenia opierają się na metodologicznej syntezie trzech głównych zapleczy teoretycznych. Podstawową ramę interpretacyjną stanowi filozofia Jean-Paula Sartre’a, ujęta w dziele Byt i nicość. Kategorie egzystencjalne, takie jak wolność, projektowanie siebie, faktyczność, zła wiara oraz Spojrzenie Innego, pozwoliły na odczytanie działań podmiotu i strategii wizerunkowych jako ciągłego procesu samookreślania oraz odmowy sprowadzenia własnej egzystencji do raz nadanej roli. Z kolei zderzenie teorii „paktu autobiograficznego” Philippe’a Lejeune’a z koncepcją Paula de Mana i jego ujęciem autobiografii jako od-twarzania umożliwiło wykazanie, że obecne w tekstach sygnały biograficzne nie stanowią bezpośredniego odbicia życia autora empirycznego, lecz są precyzyjnie zaprojektowaną strukturą językowo-performerską. Przeprowadzona analiza wykazuje, że podróż geograficzna w Egzotyce staje się przede wszystkim strukturą autonarracji i egzystencjalnego poszukiwania tożsamości. Praca dowodzi, że twórczość hip-hopowa stanowi wartościowy przedmiot badań humanistycznych, a projekt Quebonafide jest dojrzałym zapisem egzystencjalnej autokreacji.

Niniejsza praca licencjacka poświęcona jest analizie i interpretacji wybranych utworów z albumu „Egzotyka” (2017) polskiego rapera Quebonafide (Kuby Grabowskiego) przez pryzmat filozofii egzystencjalnej. Głównym celem pracy jest zbadanie, w jaki sposób motyw podróży kształtuje proces autokreacji podmiotu lirycznego oraz jak układa się relacja napięcia między odniesieniami autobiograficznymi a kreacją artystyczną. Szczegółowej analizie poddano trzy utwory odzwierciedlające ogólną dynamikę albumu: „Oh my Buddha”, „Zorza” oraz „Odyseusz”.

Wnioski przedstawione w pracy opierają się na metodologicznej syntezie trzech głównych ram teoretycznych. Kluczową perspektywę interpretacyjną stanowi filozofia egzystencjalna Jean-Paula Sartre’a, wyłożona w dziele „Byt i nicość”. Kategorie egzystencjalne, takie jak wolność, samoprojekcja, faktyczność, zła wiara czy spojrzenie Innego, pozwalają postrzegać działania podmiotu oraz jego strategie wizerunkowe jako nieustanny proces samookreślania się i sprzeciw wobec sprowadzania własnego istnienia do sztywnej roli. Z kolei zestawienie koncepcji „paktu autobiograficznego” Philippe’a Lejeune’a z poglądem Paula de Mana, traktującym autobiografię jako „pozbawienie twarzy” (de-facement), ukazuje, że obecne w tekstach odniesienia biograficzne nie stanowią bezpośredniego odzwierciedlenia życia autora empirycznego, lecz są starannie zaprojektowaną strukturą językową i performatywną.

Analiza dowodzi, że podróż geograficzna w „Egzotyce” pełni przede wszystkim funkcję ramy dla narracji o sobie samym oraz egzystencjalnych poszukiwań tożsamości. Praca wykazuje, iż muzyka hiphopowa stanowi wartościowy przedmiot badań humanistycznych, a projekt Quebonafide jawi się jako dojrzały zapis egzystencjalnej autokreacji.