India’s foreign policy towards Pakistan after 2014

Niniejsza rozprawa analizuje transformację polityki zagranicznej Indii wobec Pakistanu za rządów premiera Narendry Modiego (2014–2024), koncentrując się na współzależności między ograniczonym przymusem militarnym a izolacją dyplomatyczną. Opierając się na realizmie obronnym, autorka dowodzi, że w nuklearnej Azji Południowej – gdzie wojna na pełną skalę niesie ze sobą ogromne ryzyko – New Delhi wprowadziło innowacyjną równowagę strategiczną: przeprowadzając precyzyjnie wymierzone uderzenia na cele bojowników, aby zasygnalizować determinację, a jednocześnie wykorzystując fora wielostronne i środki ekonomiczne do ograniczenia przestrzeni międzynarodowej Pakistanu.

Badanie podejmuje kluczowe pytanie: Jak zmieniła się polityka zagraniczna Indii wobec Pakistanu od 2014 roku i jakie są skutki równoważenia odstraszania karnego z izolacją dyplomatyczną? Aby to zbadać, rozprawa łączy metody jakościowe i ilościowe. Śledzenie procesów rekonstruuje ciągi przyczynowo-skutkowe prowadzące do kluczowych decyzji, takich jak ataki chirurgiczne we wrześniu 2016 roku i nalot na Balakot w lutym 2019 roku, poprzez analizę oficjalnych komunikatów, debat parlamentarnych i ówczesnych doniesień medialnych. Analiza dyskursu analizuje dokumenty programowe, przemówienia i białe księgi, aby ujawnić, w jaki sposób rząd Modiego komunikował swoje strategiczne uzasadnienie. Dane ilościowe z Globalnej Bazy Danych o Terroryzmie, indyjskiego Ministerstwa Handlu oraz harmonogramy szarej listy FATF służą jako empiryczne punkty odniesienia dla trendów w zakresie incydentów terrorystycznych, handlu dwustronnego i ograniczeń finansowych Pakistanu.

Rozdział 1 sytuuje analizę w kontekście realizmu obronnego, wyjaśniając kluczowe koncepcje – dylemat bezpieczeństwa, równowagę między atakiem a obroną oraz paradoks stabilności i niestabilności – oraz analizując literaturę dotyczącą rywalizacji nuklearnej i dynamiki stosunków indyjsko-pakistańskich. Rozdział 2 oferuje przegląd historyczny do 2014 roku, zwracając uwagę na takie czynniki jak zamachy w Mumbaju w 2008 roku, nawracające konflikty zbrojne o charakterze transgranicznym oraz wydarzenia regionalne, w tym chińską Inicjatywę Pasa i Szlaku oraz zmiany w polityce USA w Afganistanie. Analizuje również zmienne wewnętrzne, w szczególności mandat wyborczy BJP i program bezpieczeństwa narodowego Modiego. Rozdział 3 zagłębia się w formułowanie odstraszania karnego, analizując doktryny strategiczne, zalecenia dotyczące bezpieczeństwa narodowego oraz krajowe imperatywy polityczne, które kształtowały proces decyzyjny. Rozdział 4 przedstawia szczegółowe studium przypadku dwutorowej strategii Indii: precyzyjne ataki, bojkoty dyplomatyczne (np. SAARC), lobbing FATF, ukierunkowane ograniczenia handlowe i publiczne kampanie sygnalizacyjne. Ocenia ich realizację, bezpośrednie skutki i szerszy przekaz strategiczny, a także syntetyzuje wyniki badań empirycznych, aby ocenić, czy środki te zmniejszyły liczbę poważnych incydentów terrorystycznych, zmieniły zachowanie Pakistanu i wpłynęły na stabilność regionalną, opierając się zarówno na trendach statystycznych, jak i ocenach jakościowych.

Łącząc analizę incydentów na poziomie mikro z teoretycznymi spostrzeżeniami na poziomie makro, niniejsza rozprawa pogłębia naszą wiedzę na temat tego, jak państwo posiadające broń jądrową może stosować przymus subnuklearny i presję wielostronną w celu zarządzania przedłużającą się rywalizacją. Praca ta przyczynia się do naukowych debat na temat realizmu obronnego i odstraszania nuklearnego oraz oferuje rekomendacje polityczne dotyczące równoważenia środków przymusu z mechanizmami dialogu, kształtując w ten sposób strategie zarządzania kryzysowego w kontekstach nuklearnych.

This thesis examines the transformation of India’s foreign policy toward Pakistan under Prime Minister Narendra Modi’s administration (2014–2024), focusing on the interplay between limited military coercion and diplomatic isolation. Drawing on defensive realism, it argues that in a nuclearized South Asia—where full scale war carries prohibitive risks—New Delhi has innovated a strategic balance: deploying calibrated strikes against militant targets to signal resolve, while leveraging multilateral forums and economic measures to constrain Pakistan’s international space. The study addresses the central question: How has India’s foreign policy toward Pakistan shifted since 2014, and what are the outcomes of balancing punitive deterrence with diplomatic isolation? To explore this, the thesis triangulates qualitative and quantitative methods. Process tracing reconstructs causal sequences leading to key decisions, such as the September 2016 surgical strikes and the February 2019 Balakot airstrike, by analyzing official communiqués, parliamentary debates, and contemporaneous media coverage. Discourse analysis examines policy documents, speeches, and white papers to reveal how Modi’s government communicated its strategic rationale. Quantitative data from the Global Terrorism Database, India’s Ministry of Commerce, and FATF grey list timelines serve as empirical benchmarks for trends in terrorist incidents, bilateral trade, and Pakistan’s financial constraints. Chapter 1 situates the analysis within defensive realism, elucidating core concepts—the security dilemma, offense–defense balance, and stability–instability paradox—and surveying literature on nuclearized rivalries and India–Pakistan dynamics. Chapter 2 offers a historical overview through 2014, highlighting catalysts such as the 2008 Mumbai attacks, recurring cross border militancy, and regional developments including China’s Belt and Road Initiative and U.S. policy shifts in Afghanistan. It also examines domestic variables, notably the BJP’s electoral mandate and Modi’s national security platform. Chapter 3 delves into the formulation of punitive deterrence, analysing strategic doctrines, national security advisories, and domestic political imperatives that shaped decision making. Chapter 4 provides a granular case study of India’s dual track strategy: precision strikes, diplomatic boycotts (e.g., SAARC), FATF lobbying, targeted trade restrictions, and public signalling campaigns. It assesses their execution, immediate effects, and broader strategic messaging and synthesizes empirical findings to evaluate whether these measures have reduced major terrorist incidents, altered Pakistan’s behaviour, and influenced regional stability, drawing on both statistical trends and qualitative assessments. By integrating micro level incident analyses with macro level theoretical insights, this thesis advances our understanding of how a nuclear armed state can employ sub nuclear coercion and multilateral pressure in tandem to manage a protracted rivalry. It contributes to scholarly debates on defensive realism and nuclear deterrence, and offers policy recommendations for balancing coercive measures with mechanisms for dialogue, thereby informing strategies for crisis management in nuclearized contexts.