Program wychowawczy i edukacyjny w twórczości Jadwigi Papi dla dzieci i młodzieży

Praca przedstawia koncepcje wychowawczo-edukacyjne występujące w twórczości obyczajowej Jadwigi Papi, XIX-wiecznej pisarki dla dzieci i młodzieży. Tekst skupia się na identyfikacji głównych tematów i metod wychowawczych opisywanych przez autorkę, a także promowanych przez nią postaw i zachowań. Podczas badania dokonano analizy problemowej dzieł pisarki z uwzględnieniem różnych grup wiekowych odbiorców, do których kierowała swoje książki autorka. Zestawienie wielu powieści obyczajowych Papi pozwoliło dostrzec wielowymiarowy kontekst jej działalności i pokazało, że autorka ta starała się wiernie odwzorowywać panujące w XIX-wiecznym polskim społeczeństwie zmiany społeczne oraz toczące się dyskusje dotyczące między innymi zmian w edukacji czy tak zwanej kwestii kobiecej. Program wychowawczo-edukacyjny Papi obejmował różne sfery rozwoju dziecka i miał na celu kształcenie moralności oraz samodzielności młodych, w oparciu o poczucie wspólnoty i współodpowiedzialności za innych. Widoczne są także wpływy rodzącego się tak zwanego ruchu „nowego wychowania” na działalność pisarki oraz nurtu pozytywistycznego, promującego idee organicznikowskie i kult pracy.