Mit człowieka pracy w prozie socrealistycznej na przykładzie „Węgla” Aleksandra Ścibora-Rylskiego i „Przy budowie” Tadeusza Konwickiego

Mit człowieka pracy stanowił jeden z najważniejszych elementów ideologii socrealizmu w Polsce w latach 1949–1955. W literaturze tego okresu kreowano obraz robotnika, górnika czy budowniczego, którzy mieli stanowić wzorzec postaw moralnych i obywatelskich, a ich postawa legitymizowała nowy ustrój. Celem pracy jest ukazanie sposobów konstruowania tego mitu w wybranych powieściach socrealistycznych – Węgiel Aleksandra Ścibora-Rylskiego oraz Przy budowie Tadeusza Konwickiego. Analiza obejmuje m.in. kreację bohaterów wzorcowych, rolę przestrzeni pracy jako miejsca o wymiarze symbolicznym oraz narracyjne strategie łączenia realistycznego obrazu codzienności z elementami propagandy. Porównanie obu utworów pozwala wskazać różnice w warsztacie autorów oraz wspólny cel ideologiczny, czyli utrwalenie wizerunku „nowego człowieka” w realiach Polski Ludowej.