(Nie)widoczne. Powiększanie fragmentów zdjęć archiwalnych jako gest twórczy

W części praktycznej swojej pracy sięgam po fotografię, traktując ją jako medium sztuki - narzędzie twórczego przekształcenia. Powiększanie fragmentów zdjęć archiwalnych nadaje im nowe znaczenia i możliwości interpretacyjne. W części teoretycznej przyglądam się medium fotografii zarówno jako formie dokumentu jak i wypowiedzi na polu sztuki.

W rozdziale I rozpoczynam od przywołania filmu i książki - Powiększenia Michelangelo Antonioniego oraz Babiego lata Julio Cortazara. Obecny w filmie wątek fabularny powiększania poddaję szczególnie pogłębionej analizie, umieszczam go też w kontekście szerokiej analizy medium fotografii obecnej u obu autorów.

Następnie w rozdziale II oddaję głos teoretykom mediów, analizując na przykładzie fotografii jak zmienia się forma komunikatu wizualnego w zależności od jego fizycznej struktury. Przedstawiam teorię obrazów technicznych Vilema Flussera. Następnie opisuję pojęcie post-fotografii w ujęciu Williama J. Mitchella. Zgłębiam jak cyfrowa technologia zastępująca ziarnistą strukturę fotografii analogowej strukturą pikselową przedefiniowała według Mitchella pojęcie fotografii. Omawiam, jak tą problematykę rozwija jeden z najważniejszych teoretyków nowych mediów Lev Manovich. Przytaczam jego definicję digitalizacji i opisuję najważniejsze, według niego, cechy nowych mediów, jakimi są reprezentacja numeryczna i modularność.

W rozdziale III przyglądam się różnym praktykom w ramach medium fotografii, dla których istotny jest gest powiększenia obrazu. Od najbardziej użytkowego, merytorycznego narzędzia kuratorskiego; poprzez twórczą wypowiedź socjologiczną; humanistyczno - analityczną motywację przekształceń; gest poddający refleksji znaczenie w fotografii; afirmujący sam proces fotograficzny; twórczo wykorzystujący strukturę obrazu; a także będący refleksją o samym medium. Są to realizacje zarówno pozostawiające szerokie pole interpretacji dla odbiorcy, jak i konceptualne, o wąsko sformułowanym przesłaniu.

Powyższy przegląd teorii i postaw twórczych służył kontekstualizacji własnego projektu fotograficznego. W ostatnim IV rozdziale krystalizuję swoją postawę twórczą, opisuję założenia i realizację projektu “(Nie)widoczne”.

In the practical part of my thesis, I reach for photography as a medium of art - a tool for creative transformation. Enlarging fragments of archival photographs gives them new meanings and interpretive possibilities. In the theoretical part, I look at the medium of photography both as a document and as an art expression. In Chapter I, I begin by evoking the film Blow up by Michelangelo Antonioni and Julio Cortazar's book as inspiration for the film. I subject the plot thread of blow up, present in the film, to a particularly in-depth analysis, and place it in the context of a broad analysis of the medium of photography present in both authors. Then, in Chapter II, I give voice to media theorists. I analyze, using the example of photography, how the form of the visual message changes depending on its physical structure. I present Vilem Flusser's theory of technical images. I then introduce the concept of post-photography by William J. Mitchell. I delve into how digital technology replacing the grainy structure of analog photography with a pixelated structure has redefined the concept of photography, according to Mitchell. I discuss how this issue is developed by one of the most important new media theorists Lev Manovich. I cite his definition of digitization and describe the most important features of new media, which are numerical representation and modularity. In Chapter III, I look at various practices within the medium of photography for which the gesture of image magnification is important. From the most utilitarian, substantive curatorial tool; through a creative sociological statement; a humanistic-analytical motivation for transformation; a gesture reflecting on meaning in photography; affirming the photographic process itself; making creative use of the structure of the image; and being a reflection on the medium itself. These are realizations both leaving a wide field of interpretation for the viewer and conceptual, with a narrowly formulated message.

The above review of theories and creative attitudes served to contextualize my own photographic project. In the last IV chapter, I crystallize my creative stance and describe the assumptions and implementation of the “(In)visible” project.