Climate Crisis Perception, Psychological Distance, Disaster Affectedness, and Social Impact among Turkish Adults

Niniejsza praca dyplomowa analizowała postrzeganie kryzysu klimatycznego wśród dorosłych Turków, obejmując zarówno uczestników mieszkających w Turcji, jak i tureckich uczestników mieszkających za granicą. Badanie zostało zorganizowane wokół trzech głównych celów tematycznych: replikacji wcześniejszych ustaleń dotyczących świadomości kryzysu klimatycznego, dystansu psychologicznego oraz reakcji emocjonalnych; zbadania nowego wątku związanego z osobistymi doświadczeniami, obejmującego postrzegany wpływ katastrof, regulację emocji i radzenie sobie; oraz eksploracji wątku społecznego oddziaływania, obejmującego przekonania dotyczące działań na rzecz klimatu, deklarowane zachowania, postrzegane działania społeczności i rządu oraz postrzegane wsparcie po katastrofach. W badaniu zastosowano przekrojową ankietę internetową przeprowadzoną w języku tureckim. Ostateczna próba badawcza obejmowała 123 uczestników, w tym 67 kobiet i 56 mężczyzn, w wieku od 18 do 76 lat. Wyniki wykazały, że uczestnicy ogólnie postrzegali kryzys klimatyczny jako realny i poważny oraz oceniali jego przyszły wpływ jako silniejszy niż jego obecny wpływ na życie codzienne. Przestrzenny dystans psychologiczny został potwierdzony jedynie częściowo, ponieważ wpływ globalny oceniano wysoko, ale Turcja i kraje sąsiednie również były postrzegane jako silnie dotknięte. Postrzeganie zagrożenia klimatycznego było związane z intensywnością emocjonalną oraz liczbą negatywnych emocji. Postrzegany wpływ katastrof był istotnie związany z wyższym poziomem postrzegania zagrożenia klimatycznego i częściowo wiązał się z silniejszymi reakcjami emocjonalnymi. Przekonanie o skuteczności indywidualnych działań na rzecz klimatu było związane z większą liczbą deklarowanych zachowań przyjaznych klimatowi. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki sugerują, że w badanej próbie tureckiej kryzys klimatyczny był postrzegany nie tylko jako problem globalny i ukierunkowany na przyszłość, lecz także jako psychologicznie znaczący oraz powiązany z postrzeganą podatnością na zagrożenia, doświadczeniem katastrof, reakcją emocjonalną i działaniem indywidualnym.

This thesis examined climate crisis perception among Turkish adults, including participants living in Turkey and Turkish participants living abroad. The study was organised around three thematic aims: replication of previous findings concerning climate crisis awareness, psychological distance, and emotional responses; examination of the novel personal-experience thread involving perceived disaster affectedness, emotion regulation, and coping; and exploration of the social-impact thread involving climate-action beliefs, self-reported behaviours, perceived community and governmental actions, and perceived support after disasters. The study used a cross-sectional online survey administered in Turkish. The final sample consisted of 123 participants, including 67 women and 56 men, aged 18 to 76 years. Results showed that participants generally perceived the climate crisis as real and serious and rated its future impact as stronger than its current daily impact. Spatial psychological distance was only partially supported, because global impact was rated highly, but Turkey and neighbouring countries were also perceived as strongly affected. Climate threat perception was associated with emotional intensity and negative emotion count. Perceived disaster affectedness was significantly associated with higher climate threat perception and was partially associated with stronger emotional reactions. Belief in the effectiveness of individual climate action was associated with a higher number of self-reported climate-friendly behaviours. Overall, the findings suggest that, in the Turkish sample, the climate crisis was perceived not only as a global and future-oriented issue, but also as psychologically meaningful and connected to perceived vulnerability, disaster affectedness, emotional response, and individual action.