Efekt łączenia dystansu społecznego i czasowego w paradygmacie dyskontowania Efekt łączenia dystansu społecznego i czasowego w paradygmacie dyskontowania

Problematyka pracy magisterskiej obejmuje kwestię łączenia dystansu czasowego oraz dystansu społecznego w paradygmacie dyskontowania nagród odroczonych. Badanie przeprowadzono w oparciu szczególnie o teorię poziomów reprezentacji (CLT) Trope i Liebermana, sugerującą możliwość łączenia dystansu czasowego i społecznego w jeden wymiar dystansu psychologicznego. Uczestnikami było 100 osób studiujących na Uniwersytecie Warszawskim. Celem było sprawdzenie, czy wraz ze wzrostem dystansu społecznego (w zakresie od „osoby najbliższej” do „osoby znanej tylko z widzenia”) maleje tempo dyskontowania czasowego oraz czy torowanie myślenia konkretnego (jako zabieg zmniejszający dystans psychologiczny) o innych osobach spowoduje wzrost w tempie dyskontowania. Osoby badane były podzielone na trzy grupy: jednej nie przekazano dodatkowej instrukcji, druga otrzymała instrukcję mającą na celu torowanie myślenia konkretnego o osobach, natomiast ostatnia – instrukcję ukierunkowaną na torowanie myślenia konkretnego o spożytych posiłkach. Uczestnicy dokonywali wyborów pomiędzy natychmiastową mniejszą oraz odroczoną większą nagrodą dla siebie oraz dla trzech osób o różnym stopniu społecznego oddalenia. Nie uzyskano potwierdzenia, że wraz ze wzrostem dystansu społecznego od osoby najbliższej do osoby znanej tylko z widzenia maleje tempo dyskontowania w czasie. Wyniki pokazały jednak, iż uczestnicy badania myślący o konkretnych osobach dyskontowali nagrody szybciej, aczkolwiek efekt ten był istotny jedynie w przypadku myślenia o osobach bliskich. Analiza nie wykazała korelacji pomiędzy znajomością osób, a tempem dyskontowania nagród. Rezultaty badania są więc tylko częściowo zgodne z oczekiwaniami. Może to sugerować, że interakcja dystansu społecznego oraz czasowego oraz ich charakterystyka stanowi zjawisko w większym stopniu złożone i wymagające dalszej, pogłębionej eksploracji.