„Wielka Strategia w polityce zagranicznej prezydentów Baracka Obamy i Donalda Trumpa

Niniejsza praca skupia się na analizie polityki zagranicznej dwóch prezydentów Stanów Zjednoczonych, Baracka Obamy i Donalda Trumpa, w oparciu o koncepcję Wielkiej Strategii. Na jej podstawie wyróżnia się cztery możliwe podejścia, którymi władze danego państwa mogą się kierować w polityce zagranicznej. Są to: hegemonia, neo-izolacjonizm, selektywne zaangażowanie oraz bezpieczeństwo kooperacyjne. W pracy badana jest hipoteza, iż odmienne podejścia prezydentów Baracka Obamy i Donalda Trumpa do roli USA w świecie wpłynęło na stosowanie przez nich odmiennych Wielkich Strategii. Pomimo zbliżonego kontekstu międzynarodowego, w którym obaj prezydenci sprawowali władzę i identyfikacji podobnych problemów będących wyzwaniami dla Stanów Zjednoczonych, podejmowali oni odmienne działania wykorzystując do tego różne narzędzia. Podczas gdy Barackowi Obamie najbliższe były założenia bezpieczeństwa kooperatywnego, działania Donalda Trumpa najlepiej wpisywały się w neo-izolacjonizm. Działania Obamy charakteryzowały: stawianie na współpracę w ramach multilateralnych struktur poprzez działania na łamach instytucji i organizacji międzynarodowych, współpraca z partnerami zagranicznymi z aktywnym zaangażowaniem USA oraz zaangażowanie w walkę ze zmianami klimatycznymi. Podejście Trumpa wyróżniały natomiast takie cechy jak transnacjonalizm, nacjonalizm ekonomiczny, odrzucenie współpracy międzynarodowej w zakresie zmian klimatycznych oraz odejście od multilateralizmu na rzecz bilateralnych porozumień, w ramach których Stany Zjednoczone mogły bardziej stanowczo narzucać swoje stanowisko. W ramach analizy tematu w pracy wykorzystano metodę komparatywną (porównawczą) działań obu prezydentów w czterech regionach świata (Azja i Pacyfik, Bliski Wschód i Afryka, Europa, Ameryki) w obrębie następujących kwestii: 1) gospodarczo-handlowych, 2) bezpieczeństwa, wojskowych i militarnych oraz 3) społecznych i środowiskowych.

This paper focuses on the analysis of the foreign policy of two US presidents, Barack Obama and Donald Trump, based on the concept of Grand Strategy. It distinguishes four possible approaches that the authorities of a given country can follow in their foreign policy. These are: hegemony, neo-isolationism, selective engagement and cooperative security. The paper examines the hypothesis that the different approaches of presidents Barack Obama and Donald Trump to the role of the United States in the world influenced their use of different Grand Strategies. Despite the similar international context in which both presidents held power and the identification of similar problems that were challenges for the United States, they took different actions using different tools. While Barack Obama was closest to the assumptions of cooperative security, Donald Trump's actions best fit into neo-isolationism. Obama's actions were characterized by: focusing on cooperation within multilateral structures through activities in international institutions and organizations, cooperation with foreign partners with the active involvement of the United States and involvement in the fight against climate change. Trump's approach was distinguished by such features as transnationalism, economic nationalism, rejection of international cooperation on climate change, and abandoning multilateralism in favor of bilateral agreements, within which the United States could more firmly impose its position. In analyzing the topic, the work uses the comparative method of actions of both presidents in four regions of the world (Asia and the Pacific, the Middle East and Africa, Europe, the Americas) within the following issues: 1) economic and trade, 2) security, military and military, and 3) social and environmental.