Praktyki sekurytyzacyjne podczas kryzysu migracyjnego na granicy polsko-białoruskiej

Celem niniejszej pracy dyplomowej jest pokazanie mechanizmu sekurytyzacji migrantów w Polsce podczas kryzysu migracyjnego na granicy polsko-białoruskiej w latach 2021-2023. Pierwszy rozdział poświęcony jest teorii sekurytyzacji, wywodzącej się ze szkoły kopenhaskiej. Omówione zostały jej główne założenia, w tym rozumienie bezpieczeństwa jako procesu intersubiektywnego oraz mechanizmy przenoszenia określonych kwestii do sfery bezpieczeństwa. Przedstawiono także możliwe skutki sekurytyzacji w praktyce politycznej. Drugi rozdział koncentruje się na przebiegu kryzysu migracyjnego na granicy polsko-białoruskiej i analizie narracji politycznej oraz medialnej. Zaprezentowane zostały działania rządu, wypowiedzi przedstawicieli władzy oraz przekaz medialny, które kształtowały obraz migrantów jako narzędzia w rękach władz białoruskich oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa. Trzeci rozdział omawia konsekwencje sekurytyzacji migrantów. Uwzględniono tu zarówno wpływ na opinię publiczną i postawy społeczne wobec migrantów, jak i skutki polityczne, takie jak wprowadzenie stanu wyjątkowego czy budowa zapory granicznej. Praca wskazuje, że sekurytyzacja migrantów podczas kryzysu migracyjnego była celową strategią polityczną, umożliwiającą wprowadzenie nadzwyczajnych środków oraz wzmocnienie kontroli nad debatą publiczną. Proces ten przyczynił się do polaryzacji społeczeństwa, utrwalenia negatywnych stereotypów wobec migrantów oraz zmiany w sposobie postrzegania bezpieczeństwa w Polsce.