Monitoring wilków (Canis lupus) z wykorzystaniem fotopułapek i analiz genetycznych w Wigierskim Parku Narodowym, 2013-2017

Do oceny liczby grup rodzinnych oraz czynników śmiertelności wilków w Wigierskim Parku Narodowym (północno-wschodnia Polska) zastosowano fotopułapki oraz analizy genetyczne oparte na 13 loci mikrosatelitarnego DNA. Park narodowy wchodził w skład terytoriów trzech wilczych grup rodzinnych, które użytkowały także duże obszary sąsiednich lasów gospodarczych. Średnia wielkość grupy wynosiła 6,4 osobników (zakres 2-11), podczas gdy średnia liczba szczeniąt obserwowanych latem (lipiec-sierpień) wynosiła 4,6 (zakres 1-8). Najważniejszym czynnikiem śmiertelności było kłusownictwo. Świerzbowiec był obserwowany w jednej z grup przez cztery kolejne lata i dotyczył od jednego do trzech osobników. Stwierdzono wysoką heterozygotyczność populacji (Ho=0,729, SE±0.006). Powierzchnia parku narodowego (150,8 km2), podobnie jak pokrywającego się z nim obszaru Natura 2000 “Ostoja Wigierska” (160,7 km2) jest zbyt mała, by zapewnić odpowiedni stan ochrony lokalnej populacji wilka, dlatego jego ochrona powinna być realizowana w znacznie większej skali przestrzennej.