Wizerunek polityki zagranicznej administracji Baracka Obamy wobec Arabskiej Wiosny w magazynie TIME w latach 2011-2013

Na początku 2011 roku Bliskim Wschodem i Północną Afryką wstrząsnęła seria protestów. Rozpoczęła się w Tunezji, by przez Egipt, Libię i Syrię rozlać się niemal na cały region. Choć rewolucji nie przewidziały nawet amerykańskie służby specjalne, były to największe w historii masowe protesty w tym regionie świata. Mimo spadającego zainteresowania mediów tematami zagranicznymi, od początku protestów zwanych Arabską Wiosną na Bliskim Wschodzie, amerykańskie media szeroko komentowały temat, poświęcając wiele miejsca opisowi samych wydarzeń, ale też reakcji na nie amerykańskiej administracji. Kiedy w 2011 roku „Protestujący” – The Protester – uzyskał tytuł „Człowieka Roku” magazynu „Time”, wydawało się, że część świata arabskiego przeszła właśnie rewolucję na niespotykaną skalę. Bezpośrednim efektem Arabskiej Wiosny były wolne, demokratyczne wybory parlamentarne w Egipcie, Tunezji i Libii. Eksperci badający region nie przypuszczali, że tak silnie ukonstytuowany porządek ¬ustanowiony przez sojusznicze wobec USA dyktatorskie rządy może runąć w zaledwie kilka miesięcy.W wielu miejscach to na wyborach zakończył się jednak optymizm związany z Arabską Wiosną. Relacje z prodemokratycznych powstań szybko ustąpiły miejsca problematyce bezpieczeństwa regionalnego i światowego – Arabska Wiosna zmieniła układ sił na Bliskim Wschodzie, zdetronizowała rządzących przez dekady dyktatorów, wzmocniła i rozszerzyła działalność islamskich radykałów. W badanych krajach: Tunezji, Egipcie, Libii i Syrii można dziś zaobserwować trzy rodzaje efektów Arabskiej Wiosny: próbę tworzenia demokratycznych struktur państwowych z brakiem konsekwencji w postaci poprawy warunków życia społeczeństwa (Tunezja), powrót do władzy przedstawicieli reżimów uprzednio rządzących krajem (Egipt) a także eskalację przemocy i chaos wraz ze wzrostem wpływów radykalnych ruchów islamskich (Libia i Syria, przy czym w Syrii od 2011 roku toczy się regularna wojna domowa, która już pochłonęła setki tysięcy ofiar). Do badań wybrano materiały dziennikarskie dotyczące właśnie tych czterech krajów Arabskiej Wiosny, najważniejszych z punktu widzenia jej efektów i stosunków ze Stanami Zjednoczonymi.Powyższa problematyka zainspirowała autorkę do zadania pytania jaki wizerunek w mainstreamowych mediach miała polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych wobec Arabskiej Wiosny. Obowiązkową pozycją na rynku wydawniczym światowych tygodników opinii jest magazyn „Time” i to właśnie ta publikacja stała się przedmiotem analizy. Jest to magazyn opinii o największym nakładzie na świecie. Wydawany na czterech kontynentach, czytywany jest przez przywódców państw i światowych dyplomatów. Publicyści „Time’a” to jedni z najlepszych i najbardziej doświadczonych dziennikarzy na świecie. Amerykańska administracja – rząd supermocarstwa – oceniana jest przez światową opinię publiczną między innymi właśnie poprzez teksty publicystów „Time’a”. Ze względu na szczególne zainteresowanie tego właśnie wydania problematyką wewnętrzną Stanów Zjednoczonych, a tym samym prowadzoną przez mocarstwo polityką zagraniczną, badaniom zostało poddane amerykańskie wydanie magazynu.

When the series of protests started in the Arab World at the beginning of 2011 none of the experts, including American intelligence, did not predict how widespread the changes would be in the region. Researchers in most important world think tanks did not predict that stable dictatorships could fall apart in only a couple of weeks.From the early stages of the Arab Spring American media paid close attention to what happened in North Africa. The story appeared in mainstream news when mass protests moved from Tunisia to Egypt. American journalists were especially interested in Egyptian turmoil – Egypt was Washington’s closest ally in the Arab World for 30 years. Journalists felt the era is beginning to crumble. In 2011 “Time” called The Protester The Person of the Year. It was believed that the region has just overcome the spring of nations that Europe experienced in ’89. Free, democratic elections held in Tunisia, Egypt and Libya were the outright effect of the so-called spring. However, elections were the last optimistic breeze of that particular spring. It quickly turned out that along with dictatorships, the status quo of regional politics and alliances has fallen down. Arab Spring has also awakened and strengthened Islamic radicalism. Three models of post-Arab Spring developments can be observed at the moment: 1/ an attempt to create new, democratic governments without visible changes to standards of living in the society (Tunisia), 2/ old regime-friendly figures’ power return (Egypt), 3/ escalating chaos and violence; power vacuum that created perfect environment for Islamic radicals (Libya, Syria). Four mentioned countries are the subjects of research of the dissertation: Tunisia, Egypt, Libya and Syria. Not only the Arab Spring in those four countries was widely covered by world journalists, but also American journalists covered the selection with great attention. Tunisia and Egypt were for three decades listed as close allies of the US in the region, Libya became the subject of first foreign military intervention under president Obama and Syria became a part of strategic debate in the United States on military intervention and sphere of influence.„Time” magazine is the most important American magazine of opinion, especially in covering international issues. Biggest circulation among American magazines, prestigious history of covering international events and experienced staff in the field in the Middle East made the magazine valuable as a subject of research. American administration is being evaluated by the magazine, read not only by ordinary Americans but also leaders around the globe. „Time’s” journalists were especially interested in developments and changes of American foreign policy in the region. „Time” magazine is a benchmark of American journalism and the image of American Foreign Policy introduced by the magazine creates rationales for the perception of US foreign policy in many places in the world.For that reason main aims of the dissertation are:1/ Researching what was the image of American Foreign Policy towards the Arab Spring according to TIME Magazine, 2/ Researching the relevancy of Arab Spring coverage for „Time” as well as for American reader, 3/ An attempt of naming the doctrine of American Foreign Policy towards the Arab Spring countries.Research has been narrowed to three years of „Time” publishing: 154 papers from the period of January 2011-December 2013 has been taken into consideration. Timeframe of the research was set according to the paste of events – the Arab Spring was first mentioned in the magazine in January 2011, the last analytic article about the events was published in September 2013.