Mysticism and symbolism in the English translations of Parts II and III of Adam Mickiewicz's Forefathers' Eve

Poniższa praca analizuje problemy tłumaczeniowe związane z przekładem języka mistycznego i symbolicznego na podstawie dwóch fragmentarycznych i jednego pełnego przekładu na język angielski II i III części Dziadów Adama Mickiewicza. Głównym celem jest ukazanie, jak metafizyczne, religijne i narodowe wątki wpływają na decyzje i strategie podejmowane przez tłumaczy. W oparciu o teorie Willisa Barnstone’a, Nike K. Pokorn i Alicii Silvestre Miralles zidentyfikowano cechy doświadczenia mistycznego i wynikające z nich trudności tłumaczeniowe. Porównano przekłady II części, wskazując, że Dorothea Prall Radin stosuje archaizację dla oddania atmosfery rytualnej, podczas gdy Kraszewski stawia na strukturalną i semantyczną wierność oraz współczesny język. W III części natomiast to Kraszewski stylizuje tekst, stosując archaizmy a Harold B. Segel upraszcza go dla docelowego odbiorcy. Praca dowodzi, że skuteczny przekład mistycyzmu i symbolizmu wymaga zarówno interpretacyjnej wierności jak i świadomości pozatekstowych niuansów stanowiących kluczowy element dramatu Mickiewicza.

The following thesis analyses translation problems related to rendering the mystical and symbolic language on the basis of English translations of Part II and III of Adam Mickiewicz's Dziady (Forefathers' Eve). The main aim is to demonstrate how metaphysical, religious and national themes influence the decisions made by translators and the strategies employed by them. Based on the theories of Willis Barnstone, Nike K. Pokorn and Alicia Silvestre Miralles, the characteristics of mystical experience and the difficulties associated with them are identified. The translations of Part II are compared, pointing out that Dorothea Prall Radin uses archaisation to convey a ritualistic atmosphere, while Kraszewski relies on structural and semantic fidelity as well as usage of contemporary language. In Part III, however, Kraszewski is the one that stylises the text, while Harold B. Segel simplifies it for a modern audience. This thesis demonstrates that effective translation of mysticism and symbolism requires both interpretive fidelity as well as awareness of extratextual nuances that constitute a key element of Mickiewicz’s drama.