Wykorzystanie „nowych mediów” w kampanii Donalda Trumpa w latach 2016-2021.

Praca analizuje wykorzystanie nowych mediów w komunikacji politycznej na przykładzie kampanii i prezydentury Donalda Trumpa w latach 2016-2021. Celem jest odpowiedź na pytanie, w jaki sposób nowe media umożliwiły Trumpowi skuteczne dotarcie do zróżnicowanych grup wyborców. Teza zakłada, że kluczowe znaczenie miało połączenie mikrotargetowania, retoryki wymierzonej w media głównego nurtu oraz algorytmicznego zarządzania emocjami odbiorców. W warstwie metodologicznej praca łączy studium przypadku Cambridge Analytica z analizą retoryczną i ilościową komunikacji na Twitterze, opierając się na literaturze naukowej, raportach NASK, książce Brittany Kaiser oraz danych z Trump Twitter Archive. Struktura pracy składa się z trzech rozdziałów: pierwszy buduje ramy teoretyczne, drugi szczegółowo analizuje działalność Cambridge Analytica, trzeci zaś koncentruje się na retoryce cyfrowej Trumpa. Przeprowadzone analizy pokazują, że nowe media przestały być neutralnymi kanałami informacji, stając się aktywnymi narzędziami politycznego wpływu. Retoryka Trumpa oparta na stygmatyzacji dziennikarzy i promowaniu „faktów alternatywnych służyła podważaniu instytucji demokratycznych. Deplatformizacja po 6 stycznia 2021 roku ujawniła nową dynamikę władzy: prywatne korporacje technologiczne zyskały zdolność wykluczania kluczowych aktorów politycznych z debaty publicznej. Wnioski wskazują, że kontrola nad danymi i algorytmami staje się formą sprawowania władzy, a kampanie polityczne coraz bardziej przypominają działania marketingowe, co stanowi poważne wyzwanie dla współczesnych demokracji.