Nie zatrzymuj się – bo upadniesz. Kryzysy i nieoczywisty rozwój struktur integracyjnych ostatniej dekady

Niniejszy artykuł pokazuje i analizuje “nielinearność” w rozwoju integracji europejskiej. Linearność rozumiana jest tu jako utrwalone, wspierane rozwojem regulacji i praktyki orzeczniczej, tendencje w rozwoju integracji. Skokowy rozwój procesów integracyjnych jest obecny od początków procesów. Jednak ostatnie dekady XXI wieku przyniosły częste kryzysy, o różnej proweniencji. Przyjmując znaną dewizę, że Zjednoczona Europa będzie wykuwana w efekcie kryzysów – stawianą hipoteza jest to, że Unia może rozwinąć się w jakości integracji, właśnie wskutek tych obecnych kryzysów – a są to kryzys finansowy, uchodźczy, pandemiczny i praworządnościowy. Analizie poddane zostaną wybrane doświadczenia Unii Europejskiej ostatniej dekady – kryzysowe i naprawcze, w tym te prowadzone z sukcesami oraz te, których rozwiązania nie należy się niestety spodziewać w dającym się przewidzieć czasie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 1 TUE - osiągnięcie „coraz ściślejszego związku pomiędzy narodami Europy, w którym decyzje podejmowane są w sposób jak najbardziej jawny i na szczeblu jak najbliższym obywatelowi” jest zasadniczym celem i zadaniem Unii Europejskiej.