Typografia awangardowa – europejski ruch odnowy typografii na przykładzie działalności Władysława Strzemińskiego w dwudziestoleciu międzywojennym

W pracy zostaje opisany nurt sztuki awangardowej w Europie, rozwijający się najowocniej w dwudziestoleciu międzywojennym. Po opisaniu kierunków awangardy europejskiej i zróżnicowania jej cech, przedstawiona zostaje awangarda w Polsce, będąca pod wpływem prądów zagranicznych. Zanalizowanie czasopism artystyczno-literackich pozwala zauważyć ówcześnie panujące trendy i napięcia między grupami artystycznymi. W oparciu o analizę szaty graficznej czasopism, stworzona została charakterystyka pierwotnej typografii awangardowej i powstającej typografii funkcjonalnej. Celem pracy jest zobrazowanie rozwoju ruchów popierających tworzenie nowej typografii i nowej sztuki w ogóle. W rozdziale poświęconemu typografii awangardowej opisane zostały osiągnięcia najważniejszych artystów awangardowych związanych z projektowaniem graficznym w podziale na Polskę i inne kraje europejskie. Do opisanych artystów należą: Jan Tschichold, László Moholy-Nagy, El Lissitzky, Theo van Doesburg i Władysław Strzemiński. Ostatniemu z nich poświęcone zostały dwa ostatnie rozdziały pracy opisujące jego biografię oraz twórczość praktyczną i teoretyczną (na którą składają się dwie najważniejsze teorie awangardowe w Polsce: unizm i teoria widzenia).