{ }. Niewyrażalność w „Jawie” Laury Osińskiej (Anny Adamowicz)

Celem niniejszej pracy jest zbadanie, w jaki sposób kategoria niewyrażalności ulega aktualizacji w „Jawie”, książce poetyckiej Anny Adamowicz wydanej w 2025 roku pod pseudonimem „Laura Osińska”. Pierwszy rozdział prezentuje różne sposoby ujmowania kategorii niewyrażalności w dyskursie literaturoznawczym. Rozważa się w nim produktywność badawczą kilku orientacji teoretycznoliterackich w oparciu o wizję niewyrażalności wyłaniającą się z twórczości oraz metatekstowych komentarzy Adamowicz. Drugi rozdział służy przeanalizowaniu zewnątrztekstowych czynników wpływających na związane z warstwą tematyczno-problemową „Jawu” trudności w ekspresji. Do analizy tej wykorzystano zaproponowany przez Kazimierza Bartoszyńskiego czteroelementowy schemat aktu komunikacji składający się z nadawcy, odbiorcy, środka wyrażania oraz jakości przekazywanej treści. Zasadniczą częścią pracy jest rozdział trzeci, interpretujący stosowane w „Jawie” rozwiązania formalne powiązane z problemem niewyrażalności oraz granic języka. Szczegółowej analizie poddano w nim strategie autotematyczne, kondensowane w tomie porównania, relację między dynamicznością i statycznością obrazów poetyckich, funkcje heteronimu Adamowicz/Osińska, konstrukcję tytułów utworów oraz epifaniczną strukturę wierszy. Wyniki obserwacji pozwoliły stwierdzić, że w „Jawie” konsekwentnie budowane jest napięcie pomiędzy przekonaniem o niewystarczalności języka a nieustającymi próbami przekroczenia granic ekspresji słownej.