Żonglując stereotypem: performans kobiecości i mizoandria w postfeministycznym wizerunku Sabriny Carpenter

Praca poświęcona jest stereotypom budującym kontrowersyjny wizerunek sceniczny amerykańskiej piosenkarki pop Sabriny Carpenter, dzięki któremu artystka stała się globalnym fenomenem. Analizuję kulturową genealogię kreacji blond seksbomby i wydobywam ironię zawartą w personie Sabriny Carpenter, czyli rozdźwięk między jej wyglądem stworzonym dla męskiego spojrzenia, a mizoandrycznymi tekstami jej utworów. Interpretuję teksty wybranych piosenek (m.in.: Tears, House Tour, Manchild) w połączeniu z warstwą wizualną teledysków i występów artystki. Ramy teoretyczne pracy budowane są wokół analizowanej przez Agatę Łukszę teorii glamour, strategii kulturowych uwodzenia i obsceniczności sformułowanych przez Jeana Baudrillarda, radyklanych założeń S.C.U.M Manifest Valerie Solanas oraz pojęcia „feministycznej psujzabawy” Sary Ahmed. W konkluzji praca ujawnia dwupoziomową ironię kultury popularnej: dowodzę, że subwersywny, emancypacyjny, wymierzony w patriarchat bunt Sabriny Carpenter nie rozbija systemu od wewnątrz, lecz staje się jego najbardziej dochodowym produktem.

This thesis explores the stereotypes that shape the controversial stage image of American pop singer Sabrina Carpenter, which has propelled her to becoming a global phenomenon. It analyzes the cultural genealogy of the blonde bombshell archetype and exposes the irony embedded in Carpenter’s persona—specifically, the disconnect between an appearance tailored for the male gaze and the misandrist lyrics of her songs. The study interprets the lyrics of selected tracks (including Tears, House Tour, and Manchild) in tandem with the visual elements of her music videos and live performances. The theoretical framework is built around Agata Łuksza’s analysis of glamour theory, Jean Baudrillard’s cultural strategies of seduction and obscenity, the radical premises of Valerie Solanas’s S.C.U.M. Manifesto, and Sara Ahmed’s concept of the feminist killjoy. In conclusion, the thesis uncovers a two-tiered irony within popular culture, demonstrating that Sabrina Carpenter’s subversive, emancipatory rebellion against the patriarchy does not dismantle the system from within, but rather becomes its most profitable product.