Beatbox w kontekście terapii logopedycznej. Badanie wiedzy i doświadczenia beatboxerów na temat usprawniania narządów mowy i fonetycznych cech wypowiedzi

Głównym tematem niniejszej pracy dyplomowej jest zastosowanie beatboxu w terapii logopedycznej oraz sprawdzenie wiedzy i doświadczenia beatboxerów dotyczących usprawniania narządów mowy i znajomości cech fonetycznych wypowiedzi. Przedmiotem badania jest zatem świadomość polskich beatboxerów w tym zakresie, a celem badania – określenie stopnia ich wiedzy na wymienione tematy. Prezentowana praca dyplomowa składa się ze wstępu, trzech rozdziałów teoretycznych, rozdziału metodologicznego, rozdziału analitycznego oraz wniosków. W części teoretycznej przedstawiono istniejący stan badań w zakresie podjętej tematyki. Następnie w części metodologicznej przybliżono szczegóły dotyczące przeprowadzonego badania, w którym użyto kwestionariusza online. Część analityczna opisuje zebrane dane. Szczególnie skupiono się na temacie miejsca i sposobu artykulacji wybranych głosek języka polskiego oraz ćwiczeń narządów aparatu mowy. Również zwrócono uwagę na: wydłużanie i stabilizację fazy wydechowej, usprawnianie poczucia rytmu i tempa, poprawianie dokładności artykulacji oraz sposoby nauki niezależnej pracy krtani i aparatu artykulacyjnego. Przeanalizowane wyniki przeprowadzonych badań pokazują, że beatboxerzy posiadają potrzebną wiedzę i doświadczenie, które mogą być przydatne w terapii logopedycznej. W związku z tym nasuwa się wniosek, że beatbox może stanowić nowoczesne narzędzie, rozwijające nie tylko sprawność aparatu mowy, ale także kompetencje społeczne i emocjonalne.