Architektura warszawskich kościołów budowanych w późnym PRL-u jako reakcja na monotonię wielkiej płyty

Poniższa praca „Architektura warszawskich kościołów budowanych w późnym PRL-u jako reakcja na monotonię wielkiej płyty” dotyczy tematu budownictwa sakralnego, które w latach 70. i 80. XX wieku zaczęło przybierać niespotykane i bardzo różnorodne formy. Celem pracy jest odpowiedź na pytanie, czy mogło to być reakcją, na dominującą w owym czasie architekturę wznoszoną w technologii wielkiej płyty. W pierwszej części pracy omówione zostały realia polityczne i społeczne Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej pod rządami komunistów, mające znaczący wpływ na rozwój budownictwa sakralnego. Specyficzne warunki gospodarcze, stosunek komunistycznych władz do religii i kościoła, a wreszcie różnorodność europejskich konwencji stylowych oraz kontekst nowoczesnego miasta odbiły się na wyglądzie polskich kościołów. Przedstawiony w dalszej części wywodu dyskurs w środowisku architektonicznym lat 70. i 80. pokazał zainteresowanie relacją, w jaką świątynia katolicka wchodziła względem otoczenia. Zwracano uwagę na wartość estetyczną i jakościową kościołów budowanych w okresie odwilży. Istotny zdawał się również wątek dużej swobody wiążącej się z projektowaniem architektury kościelnej. Zasadnicza część pracy opiera się na analizie zachowanych materiałów archiwalnych, dotyczących procesu projektowego trzech warszawskich kościołów. Przeprowadzone badania potwierdziły postawioną tezę. Sprawozdania z posiedzeń komisji dotyczących projektów świątyń i wymagania co do ich programu pokazały, że zarówno architekci jak i fundatorzy zdawali sobie sprawę z potrzeby kontestowania monotonnej zabudowy wielkopłytowej. W tej części omówione zostały również rozwiązania formalne zastosowane w badanych kościołach, świadczące o ich odmienności względem sąsiadujących osiedli. W zakończeniu wyłoniona została propozycja dalszych badań, możliwych do przeprowadzania wśród użytkowników kościołów, zmierzających do uzyskania szerszego oglądu na społeczny kontekst zaistnienia ich wyjątkowej architektury.