Rycerstwo i rycerskość w Kronice Jana z Czarnkowa

Praca jest analizą Kroniki Jana z Czarnkowa, tekstu powstałego w czasach rządów Ludwika Węgierskiego i następującego po nich bezkrólewia, pod kątem informacji o postaciach rycerzy i rycerskich obyczajach w Polsce drugiej połowy XIV wieku. W siedmiu rozdziałach autor pracy przedstawia postać Jana z Czarnkowa i jego dzieło, podsumowuje stan badań nad Kroniką i obyczajem rycerskim w Królestwie Polskim. Stara się określić jak opisywani byli rycerze, oraz czy da się w tym tekście znaleźć elementy etosu rycerskiego takie jak:

1. Obyczaj, czyli ślady rycerskich rytuałów, turniejów, pojedynków
2. Morale, czyli przykłady odwagi, śmiałości i dworności na polu bitwy, ale także przykłady braku tych cech – rabunki, podstępy i oszustwa.
3. Wartość rycerskiego słowa, czyli przykłady przysiąg i dawanych sobie nawzajem rękojmi, ale także zdrad. W podsumowaniu autor pracy próbuje rozstrzygnąć na ile z analizy tekstu wynika stosowanie przez polskie rycerstwo obyczaju rycerskiego – rozumianego jako część kultury europejskiego średniowiecza.