Podmiotowe granice wykładni prawa do życia w świetle Konstytucji RP

W pracy poddane analizie są podmiotowe granice prawa do życia unormowanego w art. 38 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zgodnie z jego brzmieniem prawo do życia przysługuje każdemu człowiekowi, jednak nie jest sprecyzowane jak szeroki jest zakres desygnatów pojęcia człowieka, ani czy są pewne specyficzne etapy życia, które nie są objęte konstytucyjną ochroną lub podczas których ochrona życia ustępuje innym relewantnym kolizyjnym dobrom chronionym przez konstytucję. Niniejsze opracowanie próbuje rozstrzygnąć jaki jest poziom i zakres podmiotowej ochrony życia w ujęciu ogólnym oraz w ujęciu praktycznym, w stosunku do określonych sytuacji granicznych, takich jak: aborcja, zapłodnienie in vitro, przerwanie terapii, eutanazja i kara śmierci. Aby lepiej zrozumieć przedstawioną problematykę poruszone są także zagadnienia natury biologicznej i etycznej. Osobny rozdział poświęcony jest metodom przeprowadzania wykładni prawa, ze szczególnym uwzględnieniem przeprowadzania wykładni konstytucji, aby prowadzona w pracy analiza miała charakter ściśle prawny, a nie ideologiczny lub filozoficzny. Pracę zamykają wnioski o charakterze de lege ferenda względem konstytucyjnego uregulowania prawa do życia i de sententia ferenda względem dotychczasowego orzecznictwa dotyczącego podmiotowych granic prawa do życia.