Brand Strategies for Emerging Music Artists in the Digital Age

Niniejsza praca analizuje, w jaki sposób początkujący artyści muzyczni budują swoją tożsamość marki w zmieniającym się krajobrazie mediów cyfrowych. Zamiast polegać na tradycyjnych ścieżkach promocji, artyści ci coraz częściej korzystają z platform mediów społecznościowych, strategicznych współprac i wizualnego storytellingu, aby zdefiniować i komunikować swoją artystyczną osobowość. Korzystając ze strukturalnego kwestionariusza wielokrotnego wyboru, rozprowadzonego wśród 30 niezależnych muzyków z różnych regionów, badanie identyfikuje kluczowe zachowania związane z budowaniem marki, dotyczące strategii treści, preferencji platform oraz dynamiki partnerstw. Wyniki są analizowane w kontekście uznanych modeli budowania marki, w tym modelu kapitału marki Aakera, Prizmy Tożsamości Marki Kapferera oraz modelu marketingu cyfrowego RACE. Badanie porównuje również uzyskane dane z trajektoriami brandingowymi globalnie rozpoznawalnych artystów, takich jak Bad Bunny i Mahmood, oferując wgląd w skalę i elastyczność podejść do budowania marki. Poprzez to podejście mieszane, praca wnosi istotny wkład w zrozumienie, jak środowiska cyfrowe umożliwiają artystom działającym niezależnie budowanie widoczności, lojalności odbiorców i emocjonalnie angażujących narracji marki, pomimo ograniczonych zasobów i braku instytucjonalnego wsparcia.

This thesis investigates how emerging music artists construct their brand identities within the evolving landscape of digital media. Rather than relying on traditional promotional pathways, these artists are increasingly dependent on social media platforms, strategic collaborations, and visual storytelling to define and communicate their artistic persona. Using a structured multiple-choice questionnaire distributed to 30 independent musicians across diverse regions, the research identifies key branding behaviours related to content strategy, platform preference, and partnership dynamics. Results are analysed through the lens of established branding frameworks, including Aaker’s brand equity model, Kapferer’s Brand Identity Prism, and the RACE digital marketing model. The study also contrasts these findings with the branding trajectories of globally recognized artists such as Bad Bunny and Mahmood, offering comparative insights into the scale and adaptability of branding approaches. Through this mixed method approach, the thesis contributes to a deeper understanding of how digital environments enable self-managed artists to build visibility, foster audience loyalty, and develop emotionally resonant brand narratives despite limited resources and institutional support.