Milcząca akademia - historia niewykorzystanego potencjału: doświadczenia studentów polskich uczelni wyższych z funkcjonowaniem problematykikryzysu klimatycznego w środowisku akademickim

Celem badania było sprawdzenie jakie są doświadczenia studentów z tym jak kryzys klimatyczny jest opowiadany i szerzej funkcjonuje w środowisku uczelni. W badaniu jakościowym przeprowadzono 21 wywiadów semi-ustrukturyzowanych ze studentami kilku polskich uczelni wyższych studiujących na różnych kierunkach, zarówno związanych bezpośrednio z problematyką środowiska jak i niezwiązanych. Pytano się studentów o ich doświadczania z tym jak temat kryzysu klimatycznego był opowiadany w środowisku uczelni, jak oni to odbierali, i czy trafiało to na ich potrzeby oraz stymulowało do działania. Do analizy wyników wykorzystano metodę analizy tematycznej. Wyniki pokazały, że wiedza o klimacie ma na uniwersytetach i uczelniach charakter wyspowy i nielicznych nadawców, a ci są między sobą bardzo różnorodni, od pojedynczych osób głęboko zaangażowanych w tematykę po stronie mitygacji i adaptacji i angażujących studentów, po osoby otwarcie lub półotwarcie denialistyczne, oraz podtrzymujące status quo i zniechęcające do działania. To, na jaki rodzaj narracji studenci trafiają zależy od studiowanego kierunku i środowiska, oraz ma charakter oparty raczej na indywidualnych inicjatywach pojedynczych wykładowców i grup studentów, a nie systemowy, promowany przez wydziały lub uczelnie. Studenci wyrażali potrzeby większej sprawczości w ich kształtowaniu środowiska uczelni i unowocześnienia treści prośrodowiskowych, które ich zdaniem są często na uczelniach przestarzałe i nieadekwatne względem aktualnej sytuacji. W konkluzji środowiska akademickie mają wciąż przed sobą ogromną pracę do wykonania, jeśli chciałyby bardziej holistycznie adresować kryzys klimatyczny, a słuchanie głosów osób studiujących może być sposobem zmapowania tych luk i zapewnienia lepszej odpowiedzi na potrzeby studentów.

The study aimed to determine students' experiences of how the climate crisis is narrated and functions more broadly in the university environment. In the qualitative study, 21 semi-structured interviews were conducted with students at several Polish universities studying various subjects, both directly related to environmental issues and unrelated. Students were asked about their experiences with how the climate crisis was discussed in the university environment, how they perceived it, and whether it hit their needs and stimulated action. A thematic analysis method was used to analyze the results. Results show that climate knowledge has an insular nature and few senders in universities and colleges and that these senders vary widely among themselves, from individuals deeply involved in the topic on the side of mitigation and adaptation and engaging students to those openly or semi-openly denialist, and those upholding the status quo and discouraging action. What kind of narrative students end up with depends on the field of study and particular academic environment and is based on individual initiatives of individual lecturers and student groups rather than a systemic one promoted by departments or universities. Students expressed the need for greater proactivity in shaping the university environment and the modernization of pro-environmental content, which, in their view, is often outdated and inadequate. In conclusion, academia still has a great deal of work to do if it would like to address the climate crisis more holistically, and listening to students' voices may be a way to map these gaps and provide a better response to student needs.