Turystyka sentymentalna – perspektywa zewnętrzna

Badając turystykę sentymentalną natrafiamy na trudności. Ludzie, turyści ukrywają swoje uczucia, kiedy podróżują do utraconych miejsc rodzinnych. Pisząc o turystyce sentymentalnej, można poszukać symboli z natury. Ważny jest symboli drzewa, czekającego na powrót migrantów. Drzewo, ma mocne korzenie, długo stoi, w tym samym miejscu i czeka na migranta. Współczesna świadomość historyczna Polaków znajduje się pomiędzy skrajnościami. Z jednej strony, jest tęsknota na wschodnimi terenami, które kiedyś, przed 1939 rokiem należały do państwa polskiego. Z drugiej strony, jest obojętność młodego pokolenia wobec historii, której nie można odwrócić. Różne były też losy turystyki sentymentalnej, po 1945 roku. Podróże na kresy wschodnie i turystyka sentymentalna uzyskały nowy kształt w wolnej Polsce, w III Rzeczypospolitej. Możliwe jest sentymentalne podróżowanie z wyboru, na znak empatii dla tych, którzy zmuszeni byli opuścić rodzinne strony i ucierpieli z powodu wysiedlenia. Trudno jest przewidzieć jak w przyszłości będzie rozwijała się turystyka sentymentalna. Nie wiemy czy kolejne pokolenia będą kontynuowały sentymentalne wycieczki do terenów, gdzie mieszkali ich przodkowie.