The Securitization of Migration After 9/11: the United States and the European Union perspectives.

Niniejsza praca analizuje, w jaki sposób zamachy terrorystyczne z 11 września 2001 roku przekształciły zarządzanie migracjami, czyniąc z niego kwestię bezpieczeństwa narodowego. Rozważa pytanie, w jakim stopniu wydarzenia z 11 września stały się katalizatorem sekurytyzacji migracji oraz w jaki sposób Stany Zjednoczone i Unia Europejska różniły się pod względem instytucjonalnych i politycznych reakcji na te wydarzenia. Główna hipoteza zakłada, że zamachy przyspieszyły proces sekurytyzacji w obu podmiotach, jednak ostateczny kształt tego procesu został uwarunkowany przez ich struktury instytucjonalne. Analiza opiera się na teorii sekurytyzacji, obejmującej szkołę kopenhaską, która postrzega sekurytyzację jako dyskursywny akt mowy przedstawiający dane zagadnienie jako egzystencjalne zagrożenie, oraz szkołę paryską, która upatruje jej źródeł w codziennych praktykach profesjonalistów zajmujących się bezpieczeństwem. W Stanach Zjednoczonych sekurytyzacja postępowała szybko i w sposób scentralizowany za pośrednictwem działań władzy wykonawczej, takich jak przyjęcie USA PATRIOT Act, Homeland Security Act, utworzenie Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego oraz rozszerzenie nadzoru w ramach „wojny z terroryzmem”, co odpowiada modelowi szkoły kopenhaskiej. W Unii Europejskiej proces ten przebiegał stopniowo i był pośredniczony przez instytucje. Rozwijał się poprzez działalność agencji ponadnarodowych oraz wykorzystanie baz danych, takich jak System Informacyjny Schengen, Wizowy System Informacyjny i EURODAC, odzwierciedlając podejście szkoły paryskiej. Oba podmioty skoncentrowały się na kontroli granic i powiązały mobilność z zagrożeniem terroryzmem, jednak uczyniły to przy wykorzystaniu odmiennych struktur instytucjonalnych i w różnym tempie. Wyniki badania potwierdzają wartość wyjaśniającą obu szkół sekurytyzacji oraz ukazują trwałość praktyk bezpieczeństwa po ich instytucjonalnym zakorzenieniu, jednocześnie stawiając pytania o ochronę swobód obywatelskich i perspektywy desekurytyzacji.

This thesis examines how the terrorist attacks of 11 September 2001 reshaped migration governance, turning it into a matter of national security. It asks to what extent 9/11 acted as a catalyst for the securitisation of migration as well as how the United States and the European Union diverged in their institutional and policy responses. The central hypothesis holds that the attacks accelerated securitisation in both polities, but that institutional design ultimately determined the form the process took. The analysis applies securitisation theory: the Copenhagen School, which treats it as a discursive speech act framing an issue as an existential threat, and the Paris School, which locates it in the routine practices of security professionals. In the United States, securitisation advanced rapidly and centrally through executive authority, such as the USA PATRIOT Act, the Homeland Security Act, the Department of Homeland Security and expanded surveillance under the “War on Terror”, following the Copenhagen model. In the European Union, securitisation was gradual and institutionally mediated. It accumulated through supranational agencies, databases such as the Schengen Information System, the Visa Information System and EURODAC, reflecting the Paris School. Both actors centred border control and linked mobility to terrorism, yet through different structures and timing. The findings confirm the value of both schools and expose the durability of security practices once institutionally embedded, raising questions about civil liberties and the prospects for desecuritisation.