Psie spacery w cieniu zmiany? O relacjach w Lasku Wawerskim

Praca oparta jest na badaniach etnograficznych, które odbywały się na terenie dzielnicy Warszawa Wawer i dotyczyły spacerów z psami. Wywiady i obserwacje prowadziłem w Lasku Wawerskim, małym lokalnym lesie, i przy Kanału Nowe Ujście, który przepływał przez Lasek. W obu miejscach było bardzo wielu ludzi spacerujących z psami. Praca pokazuje, że psie spacery są więcej niż tylko rutynową czynnością, wpływają one na dynamikę relacji człowieka ze zwierzęciem. Spotkania na spacerze w lasku z innymi osobami, psami oraz dzikami znacząco wpływają na dynamikę spacerów. Wychodzenie z psem wiąże się z decyzjami o tym: czym jest zaufanie i jaka powinna być kontrola opiekunów nad psami. Przyglądając się tym praktykom, chciałem pokazać różne sposoby traktowania zwierząt przez moich rozmówców – od tresury i wymagania posłuszeństwa, do relacji opartej na uważności, zbliżonej do przyjaźni. Większość moich rozmówców traktowała psy w inny sposób niż ludzi, pokazując że nie jest to równa relacja. Równocześnie była to więź pełna ciepłych uczuć i troski; o bezpieczeństwo własne i swojego zwierzęcia. Ważnym aktorem napotykanym na spacerach był również dzik, który przedstawiany był bardzo różnie – zależnie od sytuacji i rozmówcy – od dzikiego, niebezpiecznego gatunku, którego miejsce jest poza miastem, do niemal oswojonego i dobrze znanego. Ostatni rozdział pracy poświęciłem projektowi zmian w lasku, ponieważ wpływa on na spacery oraz przybliżyłem to dlaczego okoliczni mieszkańcy są tak niechętni temu przekształceniu.