Pedagogie żałoby

Praca „Pedagogie żałoby” to autoetnograficzne badanie żałoby po stracie ojca, osadzone w szerszym kontekście psychologicznym, społecznym i kulturowym. Punktem wyjścia jest osobiste doświadczenie autorki, które staje się pretekstem do refleksji nad tym, czym jest żałoba i czego może nas nauczyć. Praca łączy elementy teorii (m.in. modele żałoby Freuda, Bowlby’ego, Kübler-Ross i Neimeyera) z osobistą narracją, analizując zarówno klasyczne, jak i współczesne podejścia do przeżywania straty. Szczególne miejsce zajmuje refleksja nad społecznymi tabu związanymi z żałobą, rolą rytuałów, pamięci ciała oraz potrzebą uznania żałoby jako procesu formacyjnego. Autorka wskazuje, że żałoba może być doświadczeniem poznawczym i edukacyjnym – swoistą „pedagogią istnienia”, która prowadzi przez ból ku nowemu rozumieniu siebie i relacji z innymi. Praca ma również wymiar krytyczny – stawia pytania o to, kto ma prawo do żałoby i jak nasze społeczeństwo reaguje na stratę. Autoetnograficzna forma pozwala nie tylko przepracować osobistą traumę, ale także zaprosić czytelnika do własnej refleksji nad stratą i czułością w relacjach międzyludzkich.

Pedagogies of Grief is an autoethnographic study of mourning after the loss of her father, set within a broader psychological, social, and cultural context. The author's personal experience serves as a starting point, providing a pretext for reflection on what mourning is and what it can teach us. The work combines theoretical elements (including the grief models of Freud, Bowlby, Kübler-Ross, and Neimeyer) with personal narrative, analyzing both classical and contemporary approaches to experiencing loss. Particular emphasis is placed on reflection on social taboos related to mourning, the role of rituals, body memory, and the need to recognize mourning as a formative process. The author demonstrates that mourning can be a cognitive and educational experience—a kind of pedagogy of existence that leads through pain toward a new understanding of self and relationships with others. The work also has a critical dimension, raising questions about who has the right to mourn and how our society responds to loss. The autoethnographic form allows not only for the work through personal trauma, but also invites the reader to reflect on loss and tenderness in interpersonal relationships.