Wpływ kryzysu mieszkaniowego na zdrowie psychiczne osób mieszkających w Barcelonie

Niniejsza praca jest poświęcona analizie narastającego kryzysu mieszkaniowego w Barcelonie w latach 2008–2025 oraz jego bezpośredniemu wpływowi na zdrowie psychiczne osób mieszkających w tym mieście. Celem pracy jest wskazanie możliwych działań prewencyjnych w zakresie zdrowia psychicznego i w ramach polityki miejskiej. W pracy postawiono tezę, że kryzys na rynku nieruchomości i związana z nim niestabilność rezydencjalna wywierają negatywny wpływ na dobrostan psychiczny lokatorów i lokatorek. W konsekwencji skuteczna ochrona zdrowia psychicznego zdaje się wymagać nie tylko indywidualnych rozwiązań medycznych i terapeutycznych, lecz przede wszystkim reform systemowych. W pracy wykorzystano metodę analizy danych zastanych, rozpatrując oficjalne statystyki mieszkaniowe, raporty organizacji pozarządowych oraz dotychczasowe badania ilościowe i jakościowe. Treść pracy została podzielona na trzy rozdziały. Rozdział pierwszy tworzy fundament teoretyczny, opierając się na klasycznych i współczesnych koncepcjach socjologicznych (m.in. P. Bourdieu, É. Durkheim, D. Harvey), które pozwalają opisać procesy finansjalizacji i nierówności strukturalnych. Rozdział drugi przybliża historyczno-polityczny kontekst Barcelony, opisując m.in. konsekwencję dyktatury Francisco Franco oraz późniejszy okres rządów Ady Colau. W rozdziale trzecim opisane są powiązania między kryzysem mieszkaniowym a kondycją psychiczną współczesnego prekariatu, wykorzystując myśl m.in. M. Fishera i B. C. Hana w celu demedykalizacji zaburzeń psychicznych, wskazując na podłoże ekonomiczne. Sformułowane wnioski potwierdzają, że niestabilność mieszkaniowa powoduje przewlekły stres, lęk i depresję, a zatem skuteczność instrumentów polityki miejskiej determinuje kondycję psychiczną osób mieszkających w Barcelonie.

This study examines the growing housing crisis in Barcelona between 2008 and 2025 and its direct impact on the mental health of the city’s residents. The aim of the study is to identify potential preventive measures in the areas of mental health and urban policy. The study posits that the crisis in the real estate market and the associated residential instability have a negative impact on the mental well-being of tenants. Consequently, effective protection of mental health appears to require not only individual medical and therapeutic solutions, but above all systemic reforms. The study employs a secondary data analysis method, examining official housing statistics, reports from non-governmental organizations, and existing quantitative and qualitative research. The content of the study is divided into three chapters. The first chapter establishes the theoretical foundation, drawing on classical and contemporary sociological concepts (including those of P. Bourdieu, É. Durkheim, and D. Harvey) that help describe the processes of financialization and structural inequalities. Chapter two explores the historical and political context of Barcelona, describing, among other things, the consequences of Francisco Franco’s dictatorship and the subsequent period of Ada Colau’s administration. Chapter three examines the correlation between the housing crisis and the mental health of the contemporary precariat, drawing on the work of M. Fisher and B. C. Han’s work on the demedicalization of mental disorders, highlighting their economic roots. The findings confirm that housing instability causes chronic stress, anxiety, and depression; thus, the effectiveness of urban policy instruments determines the mental well-being of Barcelona’s residents.