Dlaczego prawo nie chroni dobra dziecka? Próba wyjaśnienia w kontekście autonomii systemu prawnego Luhmanna i w kontekście procesu morfogenezy normatywnej Mertona

Rodzina niezmiennie pozostaje najważniejszym środowiskiem, z którym każdy człowiek związany jest przez całe życie, a wychowywanie dzieci przez rodziców stanowi realizację przez nich kluczowej funkcji społecznej. Gdy rodzice nie zapewniają dziecku niezbędnych potrzeb, gdy ich działania lub zaniechania naruszają jego dobro, a działania wspierające ich funkcje opiekuńcze i wychowawcze nie przynoszą rezultatów, wówczas dziecko trafia do pieczy zastępczej. Zadania podmiotów odpowiedzialnych za organizację tego systemu uregulowane są w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, natomiast działania sądu związane z wydaniem w tym zakresie stosownego orzeczenie reguluje kodeks rodzinny i opiekuńczy. Odnosząc się do wyników badań własnych i wtórnej analizy danych zastanych, autorka stawia tezę, iż mimo usankcjonowania w przepisach zasady dobra dziecka, dobro to w Polsce nie jest chronione. Tekst stanowi próbę socjologicznego uzasadnienia tego twierdzenia w świetle założeń teorii systemów społecznych Luhmanna oraz w kontekście procesu morfogenezy normatywnej Mertona.