Jak rolnicy postrzegają i kategoryzują zwierzęta?

W poniższej pracy opisuję stosunek rolników (oraz innych właścicieli zwierząt) do posiadanej trzody, zwierząt towarzyszących i dzikich. Zajmuję się podejściem człowieka do zwierzęcia, a nie samą relacją między nimi, ale nie zaprzeczam, że takowa istnieje. Przekonania i zachowania ludzi w stosunku do zwierząt są silnie kształtowane przez normy kulturowe i społeczne, na przykład płciowy podział pracy, bądź produkcyjne przeznaczenie poszczególnych gatunków. Koncentruję się na podmiotowości i użyteczności zwierząt w oczach rolników, a także granicach między ich dzikością a oswojeniem. Moi rozmówcy rozróżniali zwierzęta pod kątem ich funkcji i stopnia udomowienia – inne były relacje z psami czy kotami, inne z krowami czy świniami. Choć niektóre osobniki były traktowane z sympatią, relacje te zazwyczaj oscylowały między troską a dystansem. Należy zaznaczyć, że przedstawione przez mnie pojęcia i podziały stanowią uproszczenie złożonego stosunku do zwierząt. Sposoby mówienia o nich, ich traktowania oraz zachowania się w ich obecności różnią się w zależności od kontekstu. Staram się uchwycić tę złożoność i ambiwalencję podejścia do zwierząt, odwołując się zarówno do najnowszych teorii antropologicznych, jak i do klasycznych badań nad relacjami człowiek–zwierzę. Korzystam także z wcześniejszych analiz prowadzonych na podobnych terenach, wśród zbliżonych społecznie grup.