Flâneur jako podmiot eseju filmowego. Od Constantina Guysa do Johna Wilsona

Praca podejmuje refleksję nad tym, w jaki sposób esej filmowy jest w stanie zaadaptować i połączyć ze sobą praktyki eseju literackiego i flânerie. Autor przekonuje, że są one komplementarnymi metodami przepracowywania i zarazem dawania wyrazu doświadczeniu nowoczesności (rozumianemu za Marshallem Bermanem). Wyodrębnia trzy dystynktywne modele eseisty flâneura, które odzwierciedlają etapy historycznych przemian form eseistycznego myślenia i eksplorowania miejskiej przestrzeni. Serial „Dobre rady Johna Wilsona” jest tu punktem odniesienia, przez którego pryzmat autor rozważa, czym charakteryzuje się współczesne doświadczenie nowoczesności.