Crisis Responses, Inequality, and Wellbeing in the United Kingdom and the United States: A Comparative Analysis of COVID-19 and the Energy Price Shock

Niniejsza rozprawa porównuje reakcje rządów Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych na niedawne kryzysy. Pandemia COVID-19 stanowi główny przypadek empiryczny, natomiast późniejszy szok cenowy w sektorze energetycznym dostarcza dowodów kontekstowych. Kryzysy nie dotykają wszystkich gospodarstw domowych w równym stopniu. Wpływa na to wiele czynników, w tym status zatrudnienia, dochody, struktura gospodarstw domowych i dostęp do wsparcia rządowego. Dane na poziomie kraju analizowane są za pomocą wskaźników takich jak Produkt Krajowy Brutto (PKB), bezrobocie, inflacja, nierówności dochodowe i wsparcie fiskalne. Dane na poziomie gospodarstw domowych służą do badania dobrostanu za pomocą danych ankietowych. W Wielkiej Brytanii do zbadania stresu psychologicznego mierzonego skalą GHQ-12 wykorzystano dane z badania Understanding Society. W Stanach Zjednoczonych do zbadania stresu, lęku i depresji wykorzystano dane z badania Household Pulse Survey. Jako kontekst uzupełniający uwzględniono również model małej regresji makro. Wyniki pokazują, że oba kraje obrały odmienne ścieżki polityczne. Podczas gdy Wielka Brytania w większym stopniu polegała na programie Coronavirus Job Retention Scheme i innych środkach wsparcia dochodów, aby utrzymać przywiązanie pracowników do pracodawców, Stany Zjednoczone w większym stopniu polegały na płatnościach bezpośrednich i rozszerzonym zasiłku dla bezrobotnych. Na przykład, zatrudnienie, mieszkanie z partnerem i wyższe dochody gospodarstwa domowego wiązały się z mniejszym stresem psychologicznym w modelu brytyjskim. Jednakże płeć żeńska i pobieranie zasiłku Universal Credit wiązały się z większym stresem psychologicznym. Z kolei w modelu amerykańskim utrata dochodów z pracy i ubieganie się o zasiłek dla bezrobotnych wiązały się z gorszymi wynikami w zakresie zdrowia psychicznego. Ponadto, obecne zatrudnienie i pobieranie zasiłku dla bezrobotnych wiązały się z mniejszym stresem, lękiem i depresją. Ogólnie rzecz biorąc, badania te wskazują, że zarządzanie kryzysowe, nierówności i dobrostan są ze sobą ściśle powiązane. Pandemia COVID-19 nie tylko ograniczyła produkcję gospodarczą i zakłóciła rynki pracy, ale również wiązała się z redystrybucją niepewności w gospodarstwach domowych. Późniejszy szok cenowy w sektorze energetycznym dostarcza kontekstowych dowodów na to, że podatność finansowa może utrzymywać się nawet po początkowej fazie kryzysu.

This thesis compares how the governments of the United Kingdom and the United States responded to recent crises. The COVID-19 pandemic serves as the primary empirical case, while the later energy price shock provides contextual evidence. Crises do not affect all households equally. There are many factors that influence this, including employment status, income, household structure, and access to government support. Country level evidence is examined through indicators such as Gross Domestic Product (GDP), unemployment, inflation, income inequality, and fiscal support. Household level evidence is used to examine wellbeing through survey data. For the United Kingdom, Understanding Society survey data was used to examine psychological distress measured by the GHQ-12 scale. For the United States, Household Pulse Survey data was used to examine distress, anxiety and depression. A small macro regression model was also included as a supplementary context. The findings show that the two countries followed different policy paths. While the United Kingdom relied more on the Coronavirus Job Retention Scheme and other income support measures to maintain worker attachment to employers, the United States relied more heavily on direct payments and expanded unemployment insurance. For example, employment, living with a partner and higher household income were associated with lower psychological distress in the United Kingdom model. However, being female and receiving Universal Credit were both associated with higher psychological distress. Conversely, in the United States model, employment income loss and applying for unemployment insurance were associated with worse mental health outcomes. Additionally, current employment and receiving unemployment insurance were associated with lower distress, anxiety, and depression. Overall, this research indicates that crisis management, inequality, and wellbeing are closely connected. COVID-19 not only reduced economic output and disrupted labor markets; it was also associated with a redistribution of insecurity across households. The later energy price shock provides contextual evidence that financial vulnerability can remain present even after the initial phase of a crisis.