The Evolution of Iran’s Foreign Policy after the 1979 Islamic Revolution.

Niniejsza praca analizuje ewolucję polityki zagranicznej Iranu po rewolucji islamskiej z 1979 roku. Przedstawia główne czynniki kształtujące politykę zagraniczną Iranu, w tym ideologię rewolucyjną, kwestie bezpieczeństwa oraz ambicje regionalne. W pracy omówiono najważniejsze wydarzenia i procesy, takie jak wojna iracko-irańska, powojenna odbudowa, dyplomacja nuklearna oraz rosnące wpływy Iranu na Bliskim Wschodzie. Przeanalizowano również stosunki Iranu z głównymi mocarstwami, w szczególności ze Stanami Zjednoczonymi, Rosją, Chinami oraz Unią Europejską. Wnioski wskazują, że pomimo zmian taktycznych i zmian przywództwa, polityka zagraniczna Iranu pozostawała skoncentrowana na utrzymaniu bezpieczeństwa reżimu, autonomii strategicznej oraz wpływów regionalnych.

This thesis examines the evolution of Iran’s foreign policy after the 1979 Islamic Revolution. It analyzes the main factors that shaped Iran’s foreign policy, including revolutionary ideology, security concerns, and regional ambitions. The study explores key developments such as the Iran–Iraq War, post-war reconstruction, nuclear diplomacy, and Iran’s growing influence in the Middle East. It also examines Iran’s relations with major powers, including the United States, Russia, China, and the European Union. The thesis concludes that despite changes in tactics and leadership, Iran’s foreign policy has remained focused on regime survival, strategic autonomy, and regional influence.