Ironia i prowokacja w publicystyce Witolda Gombrowicza. Analiza zjawiska

W pracy podjęta zostaje próba analizy pojawiających się w twórczości Witolda Gombrowicza zjawisk ironii i prowokacji. Autorka korzysta z aparatu badawczego oferowanego przez dziedzinę nauki o teorii literatury, poetykę, którym na podstawie analizy konkretnych utworów opisuje budowę, zasadę organizacji i relację formy z treścią wybranych przez siebie fragmentów. Aparat pragmatyczny wykorzystany w dalszej części pracy umożliwia analizę stylu i strategii narracyjnej utworów. Autorka przybliża definicje i dotychczasowe studia nad rodzajami ironii i sposobami użycia prowokacji. Opisana zostaje interdyscyplinarność podejść w badaniach nad zjawiskami ironii i prowokacji, pojęcie autoironii, gry z odbiorcą, intertekstualność, a także dezintegracja i rozproszenie dyskursów. Celem pracy jest uzasadnienie obecności, analiza zjawisk i opisanie ich roli w procesie interpretacyjnym poszczególnych utworów. Analityczno-opisowa metoda pracy pozwala na zgromadzenie odpowiednich fragmentów, literatury przedmiotu, sporządzenie tez badawczych i konsekwentne dążenie do ich wiarygodnego uzasadnienia.

This thesis attempts to analyze the phenomena of irony and provocation that appear in Witold Gombrowicz's work. The author utilizes the research framework offered by the field of literary theory and poetics, which, based on the analysis of specific works, describes the structure, organizational principles, and relationship of form to content of selected fragments. The pragmatic framework employed later in the work enables an analysis of the style and narrative strategy of the works. The author outlines definitions and existing studies on types of irony and the uses of provocation. The interdisciplinary approaches to research on irony and provocation, the concepts of self-irony, play with the audience, intertextuality, as well as the disintegration and dispersion of discourses, are described. The aim of the work is to justify the presence of these phenomena, analyze them, and describe their role in the interpretive process of individual works. The analytical-descriptive method allows for the collection of relevant fragments and literature, the development of research theses, and the consistent pursuit of their credible justification.