India’s Role in Shaping Maritime Governance in the Indian Ocean Region after the End of the Cold War

Problemem badawczym rozpatrywanym w rozprawie jest rola Indii w kształtowaniu polityki współpracy morskiej w regionie Oceanu Indyjskiego po zakończeniu zimnej wojny w latach 1991-2022 z perspektywy stosunków międzynarodowych. Wybrane ramy czasowe to czas fundamentalnych zmian w indyjskiej gospodarce, systemie społeczno-politycznym i bezpieczeństwa. W 1991 roku Indie zapoczątkowały reformy gospodarcze i społeczne oraz zmieniły politykę zagraniczną. W 2022 roku oddały do użytku samodzielnie skonstruowany lotniskowiec kończąc ważny etap budowania potencjału marynarki wojennej. Zakres przedmiotowy badań stanowi polityka Indii w regionie Oceanu Indyjskiego w dziedzinie polityki współpracy morskiej, obejmująca 4 obszary: ramy prawne, bezpieczeństwo, ochronę środowiska i gospodarkę. Postawiona hipoteza badawcza stwierdza, że po zakończeniu zimnej wojny Indie na nowo zdefiniowały swój stosunek do regionu Oceanu Indyjskiego i zaczęły aktywnie kształtować politykę współpracy morskiej z wykorzystaniem instrumentów bilateralnych i multilateralnych. Indie realizując swoje regionalne aspiracje skutecznie zwiększyły swoją rolę, stając się wiodącą regionalną potęgą morską. W celu weryfikacji hipotezy przyjęto indukcyjno-dedukcyjną strategię badawczą. Zastosowano jakościową metodę badawczą w postaci zbierania danych i analizy dyskursu. Dane zebrane podczas 15 elitarnych, częściowo ustrukturyzowanych i 5 narracyjnych wywiadów, zostały poddane triangulacji w oparciu o źródła pierwotne i wtórne. Za ramy teoretyczne posłużył neoliberalizm instytucjonalny. Zarządzanie obszarami morskimi charakteryzuje się współpracą i coraz większą współzależnością państw. W przeciwieństwie do powierzchni lądu, na oceanach nie da się wyznaczyć fizycznych granic ani ograniczyć pozytywnych, ani negatywnych zjawisk, związanych z przemieszczaniem się zasobów ryb w następstwie prądów morskich czy też klęskami żywiołowymi. Ze względu na przestrzeń i złożoność oceanów, obejmujące wszelkiego rodzaju działania w ramach jurysdykcji państw i poza nią, instytucje tworzone przez państwa są niezbędne do zarządzania obszarami zarówno im podlegającymi jak i znajdującymi się poza ich jurysdykcją. Bez tych instytucji, niemożliwe jest osiągnięcie celów narodowych i wspólnych interesów państw na obszarach morskich. Organizacje międzynarodowe odgrywają znaczącą rolę w stosunkach międzynarodowych. W obszarze morskim państwa są bardziej skłonne do delegowania swoich kompetencji i przypisywania określonych ról organizacjom międzynarodowym w warunkach ograniczonych kompetencji i presji współpracy. Badania dowiodły, że udane, aktywne kształtowanie polityki współpracy morskiej z zastosowaniem ram dwustronnej i wielostronnej współpracy instytucjonalnej sprzyjało aspiracjom regionalnym Indii i pomogło im osiągnąć status regionalnej potęgi morskiej. We współczesnym rozumieniu potęgi morskiej Indie szeroko wykorzystywały morze i zasoby morskie w sposób zrównoważony, zwiększając swój wzrost gospodarczy, bezpieczeństwo narodowe, ochronę środowiska i status polityczny. Indie stały się regionalnym liderem, modelem zrównoważonego rozwoju i źródłem norm dla systemów społeczno-politycznych innych państw. Podmioty regionalne i poza-regionalne uznały rolę Indii jako promotora porządku opartego na zasadach, potęgi normatywnej, gwaranta bezpieczeństwa, modelu zrównoważonego rozwoju obszarów morskich oraz donora pomocy humanitarnej. Indie udowodniły swoje przywództwo, pokazując, że w przeciwieństwie do Chin nie traktują regulacji prawa morza w sposób utylitarny i jednostronny. To przywództwo wpisywało się w kontekst geopolityczny, oferując krajom Oceanu Indyjskiego wsparcie w ich egzystencjalnych wyzwaniach. Indie stały się kreatorem norm politycznych i prawnych w zakresie zarządzania morskiego, łącząc tradycyjne narracje o wspólnocie i pokojowym współistnieniu z nowoczesnymi koncepcjami globalnego dobra wspólnego i solidarności państw Globalnego Południa.

The research problem examined in the dissertation is the role of India in shaping maritime governance in the Indian Ocean Region after the end of the Cold War between 1991 and 2022 from an international relations perspective. The chosen time framework was a time of foundational changes in the Indian economy, security, and socio-political system. In 1991 India started socio-economic reforms and changed its foreign policy. In 2022 India commissioned a self-constructed aircraft carrier, completing an important stage of building the navy's potential. The research scope covered India’s policies in the Indian Ocean Region in maritime governance, narrowed to the four areas of maritime governance: the legal framework, security, environment, and economy. The research hypothesis states that after the end of the Cold War, India redefined its attitude towards the Indian Ocean Region and actively started to shape maritime governance utilizing bilateral and multilateral instruments. India facilitated its regional aspirations and successfully elevated its role, becoming a leading regional maritime power. In order to verify the hypothesis, inductive and deductive research strategies have been applied. A qualitative research method was utilized in the form of data collection and discourse analysis. The data collected during 15 elite semi-structured and five narrative interviews went through data triangulation based on primary and secondary resources. Institutional neoliberalism served as the theoretical framework. Maritime governance involves the cooperation of interdependent states. In contrast to the land surface, setting physical borders on oceans is impossible, neither to limit positive nor negative phenomena related to the movements of fish stocks following sea currents or natural disasters. As a result of oceans’ space and complexity, covering all kinds of activities within and beyond national jurisdiction, the institutions created by states are necessary to manage the areas within and beyond their jurisdiction. Without these institutions, in the conditions of the vastness and interdependence of the oceans, it is impossible to reach the goals of the national and common interests of littorals. State and international organisations play significant roles in international relations. In the maritime domain, states are more inclined to delegate their competencies and assign specific roles to international organisations under conditions of limited competencies and pressure to cooperate. The research proved that the successful active shaping of maritime governance with the application of the bilateral and multilateral institutional cooperation framework facilitated India's regional aspirations, thereby elevating the role of India and attaining the status of a regional maritime power. In the modern sense of maritime power, India made extensive use of the seas and sea resources sustainably, enhancing its economic growth, national security, environmental protection, and political status. India became a regional leader, model of sustainable development, and source of norms for the socio-political system. Regional and extra-regional actors recognised India's roles as a promoter of the rules-based order; a normative power; a security net facilitator; a model of sustainable maritime development; a donor of humanitarian assistance. India proved its leadership credentials by showing that, contrary to China, it did not treat regulations of the law of the sea in a utilitarian way. It has solid geopolitical credentials offering countries support in their existential challenges. India regained its status as the prime source of norms, combining traditional narratives of sharing and peaceful coexistence with modern concepts of global commons and solidarity of the Global South countries.