Współczesna architektura jako medium medialnie zapośredniczone; powrót czy odwrót od natury?

W prezentowanym artykule dowodzę, że od połowy lat 90. XX w. mamy w architekturze po raz kolejny do czynienia z sytuacją, kiedy konstrukcja, rozumiana jako podsystem architektury, staje się podstawowym medium samej architektury – jej głównym środkiem wyrazu. Na poparcie tej tezy przedstawiam przykłady historycznych oraz współczesnych obiektów, w których powstaniu znaczącą rolę odgrywają współdziałający z architektami kreatywnie myślący konstruktorzy, dysponujący nową techniką obliczeniową. Wskazuję dwa kierunki współczesnej architektury opartej na konstrukcji, które wyznaczają postacie Cecila Balmonda i Matsuro Sasaki’ego. Balmond opisuje swoje rozumowanie i architekturę powstającą na podstawie nieformalnych, eksperymentalnych sposobów obliczeń jako Informal. Matsuro Sasaki natomiast rozwinął metodę analizy wrażliwości dla swobodnie zakrzywionych struktur skorupowych, która przy założonych kryteriach architektonicznych określa optymalne rozwiązania konstrukcyjne. Sasaki używa zasad ewolucji i samoorganizacji organizmów żywych dla generowania racjonalnych kształtów konstrukcyjnych z pomocą komputera. W wyniku tych działań powstaje architektura, która w kategoriach strukturalnych jest płynną strukturą: flux structure