U.S high-tech containment policy against China under the Trump and Biden administration

Niniejsza praca analizuje amerykańską politykę ograniczania rozwoju chińskich technologii wysokich (high-tech) prowadzoną przez administracje Donalda Trumpa i Joe Bidena. Bada ona znaczenie tej polityki zarówno dla stosunków dwustronnych między Stanami Zjednoczonymi a Chinami, jak i dla szerszego globalnego porządku technologicznego. Głównym argumentem pracy jest teza, że to, co ukształtowało się po 2017 roku, nie było starannie zaprojektowaną wielką strategią (grand strategy). Był to raczej proces improwizowany. Architektura polityki powstrzymywania powstawała stopniowo, napędzana obawami o bezpieczeństwo narodowe, polityką nacjonalizmu gospodarczego oraz presją Kongresu. Okazała się ona trwalsza, niż wielu oczekiwało. Przetrwała administrację, która ją stworzyła, a pod rządami kolejnej administracji została raczej wzmocniona niż osłabiona.

Badanie opiera się na trzech ramach teoretycznych: teorii dylematu bezpieczeństwa, koncepcji uzbrojonej współzależności (weaponized interdependence) połączonej z techno-nacjonalizmem oraz teorii zarządzanej rywalizacji (managed competition). Praca śledzi ewolucję polityki Stanów Zjednoczonych od kontroli eksportu w okresie zimnej wojny, poprzez erę zaangażowania (engagement), aż po zwrot konfrontacyjny, który nastąpił w 2017 roku. Następnie analizuje główne instrumenty wykorzystywane przez obie administracje na podstawie trzech studiów przypadku: zakazu działalności Huawei, sankcji wobec ZTE oraz kontrowersji związanych z TikTokiem. Przedmiotem analizy jest również reakcja Chin. Obejmowała ona przyspieszenie rozwoju rodzimych innowacji technologicznych, tworzenie narzędzi legislacyjnych służących przeciwdziałaniu presji zewnętrznej oraz strategiczne wykorzystanie kontroli eksportu minerałów krytycznych.

Wnioskiem pracy jest stwierdzenie, że rywalizacja amerykańsko-chińska utrwaliła się w schemacie stopniowej, wzajemnie napędzającej się eskalacji. Amerykańskie ograniczenia skłaniają Chiny do rozwijania własnych zdolności technologicznych. Chińskie postępy z kolei skłaniają Stany Zjednoczone do zaostrzania kontroli. Najbardziej prawdopodobnym długoterminowym rezultatem jest dalsze pogłębianie się technologicznej separacji między oboma państwami.

This thesis examines U.S. high-technology containment policy toward China under the Trump and Biden administrations. It looks at what that policy has meant for the bilateral relationship and for the broader global technology order. The central argument is that what took shape after 2017 was not a carefully designed grand strategy. It was something more improvised. A containment architecture came together gradually, driven by national security concerns, economic nationalist politics, and Congressional pressure. It turned out to be more durable than many expected. It outlasted the administration that built it and got stronger rather than weaker under the next one. The study draws on three theoretical frameworks: security dilemma theory, weaponized interdependence combined with techno-nationalism, and managed competition. It traces U.S. policy from Cold War export controls through the engagement era and into the confrontational shift of 2017. It then looks at the main instruments deployed under both administrations through three case studies: the Huawei ban, the ZTE sanctions, and the TikTok controversy. It also examines how China responded. The response came through accelerated indigenous innovation, legislative counter-leverage, and the strategic use of critical mineral export controls. The conclusion is that the competition has locked into a pattern of iterative escalation. American controls push China toward building its own capabilities. Chinese advances push America toward tighter controls. The most plausible long-term outcome is continued and deepening technological separation.