Climate Policy Integration in the Land Use Sector: The Role of Environmental Services Interactions

Badaniu poddano różne systemy użytkowania ziemi, aby zidentyfikować te rodzaje polityki, które pozwalają na uzyskanie synergii rozumianej jako jednoczesne osiąganie celów związanych z adaptacją do zmian klimatycznych oraz ich mitygacją, czego nie zapewnia polityka nastawiona na niezależne osiąganie tych celów. Zgodnie z aktualnymi wynikami badań, przyjęto, że produktywność systemów użytkowania ziemi zależy od podaży usług ekosystemowych (środowiskowych). Przyjęto też, że korzyści z tej podaży są krańcowo malejące. W gospodarce nieregulowanej są one efektami zewnętrznymi. Ponadto, sekwestracja węgla – kluczowa usługa ekosystemowa dla mitygacji zmian klimatycznych – wykazuje rozmaite typy interakcji z podażą innych usług ekosystemowych. Pozwoliło to na badanie tzw. współkorzyści (co-benefits) i kompromisów (trade-offs) alternatywnych strategii klimatycznych. W konsekwencji takiego podejścia, alternatywne sposoby użytkowania ziemi odgrywają podwójną rolę dla dobrobytu. Z jednej strony poziom produkcji (wskaźnik dobrobytu) może dodatnio bezpośrednio zależeć od określonej zmiany w użytkowaniu ziemi (np. w wyniku deforestacji i/lub degradacji). Z drugiej jednak strony, owa zmiana może wpływać na podaż usług ekosystemowych, od których produktywność (a więc i dobrobyt) zależy pośrednio. A zatem polityka, która bierze pod uwagę skutki zmian w sposobie użytkowania ziemi może dostarczać korzyści dla dobrobytu. Analizie poddano trzy różne systemy konfiguracji odzwierciedlających specyficzne interakcje pomiędzy mitygacją i adaptacją. W pierwszym rozdziale zbadano rolę "współkorzyści". Głównym efektem tej analizy było wykazanie, iż – w przeciwieństwie do polityki nakierowanej na osiąganie mitygacji i adaptacji osobno – integracja polityki jest w stanie zapewnić jej optymalność. Co więcej, zintegrowana polityka wymaga aktywnej regulacji sposobów użytkowania ziemi w celu mitygacji (np. podatku Pigou) oraz ochrony lasów w celu adaptacji (np. subwencji Pigou). W rozdziale drugim poddano bezpośredniej analizie "współkorzyści" oraz kompromisy związane z procesem zmian użytkowania ziemi. Głównym efektem tej analizy było wykazanie, iż efektywna interwencja w procesy gospodarcze wymaga pewnej formy integracji polityki. Konkretnie taka interwencja powinna łączyć wymagania odnośnie zachowania obszaru lasów naturalnych wraz z regulacjami zapobiegającymi deforestacji (np. podatek Pigou) z zachętami do zarządzania w lasach (np. subwencja Pigou). Tak jak i w poprzednim przypadku, osiągnięte wyniki unaoczniają potrzebę koordynacji wobec różnych sektorów w celu uzyskania efektywności zintegrowanej polityki. W rozdziale trzecim wprowadzono progi ekologiczne, aby zbadać odporność (resilience) w kontekście integracji polityki. Analizy wykazały, że niezależnie od specyficznych okoliczności, najlepsza polityka powinna łączyć instrumenty nakierowane na użytkowanie ziemi (np. podatek Pigou) z działaniami na rzecz ograniczenia presji na środowisko wywołanej zmianami w użytkowaniu ziemi (np. wymagając wdrożenia w rolnictwie technologii przyjaznych środowisku). Tak jak i poprzednio, uzyskane wyniki wskazały na potrzebę prowadzenia zintegrowanej polityki wobec rozmaitych aspektów użytkowania ziemi. Wprawdzie konfiguracja polityki charakteryzującej się najlepszymi właściwościami synergicznymi zależy od przyjętej struktury systemu i od możliwych do zastosowania instrumentów, to jednak da się zauważyć ogólną tendencję. A mianowicie, bezpośrednia regulacja działalności odpowiedzialnej za zmiany w użytkowaniu ziemi – co aktualnie oznacza politykę wobec rolnictwa – powinna być uzupełniona w celu uwzględnienia antropogenicznej presji na ekosystemy leśne. Jednak najlepszy sposób modyfikacji aktualnej polityki zależy od specyficznych uwarunkowań. Mogą one być w ogólności traktowane jako środki mające na celu ograniczenie wpływu alternatywnych sposobów użytkowania ziemi na funkcjonowanie procesów ekologicznych.

In this research work different plausible structures of ecologic-economic land use systems were analyzed with the general purpose of identifying policy configurations with synergic properties, interpreted here as interventions able to deliver adaptation and mitigation gains simultaneously compared to the unregulated scenario.

The main general assumption followed was that the mentioned systems rely on the provision of regulating environmental services to maintain or enhance their productivity. Additionally, it was assumed that these services exhibit marginal decreasing benefits. However, when economy was left unregulated, they were treated as externalities. Furthermore, carbon sequestration - the key regulating service for mitigation - exhibited different types of interactions with respect to other regulating services at regional scale. This allowed for the possibility of dealing with co-benefits and trade-offs between climate strategies. As a consequence of such formulation, land allocation played a double role in terms of welfare: on one hand, output level (the welfare indicator) was directly increased by land use change (e.g. deforestation and/or degradation). On the other hand, reallocation of land affected the provision of key environmental services, which indirectly affected output level and thus indirectly welfare. Hence, policy approaches that account for the indirect effects of land use change were – in principle - able to deliver welfare gains.

Three different systems configurations that reflected specific interactions between mitigation and adaptation were analyzed. In the first chapter, the role of co-benefits was scrutinized. The main insight gained from this analysis was that, contrary to isolated efforts, policy integration was able to restore optimality. Moreover, policy integration required active land use change regulation for mitigation (e.g. a Pigouvian tax) and forest protection for adaptation (e.g. a Pigouvian subsidy).

In the second chapter, co-benefits and trade-offs were explicitly considered as side effects of land reallocation process. The main insight gained was that an efficient intervention requires a form of policy integration. Concretely, an intervention combining natural forest standing quotas with a corrective measure to address deforestation (e.g. a Pigouvian tax) and an incentive to manage forests (e.g. Pigouvian subsidy). As in the previous case, these results also emphasized that efficient integration requires coordination between the different sectors involved in land use.

In the third chapter, ecological thresholds were introduced with the aim of exploring resilience aspects of policy integration. The analysis revealed that regardless of specific circumstances, the policy configuration with best synergic properties called for complementing direct regulation on land use change (e.g. a Pigouvian tax) with actions able to reduce the ecological impact of the stress implied (e.g. through the implementation of ecologically friendly practices in agriculture). Once again, results highlighted the need for coherent policy design, which involves coordination between the elements that compose the land use sector.

Even though the policy configuration exhibiting best synergic properties depended on the assumed system structure and policy instruments available, a general pattern emerged: direct regulation of the activity driving land use change was needed to address anthropogenic pressures on forest ecosystems. The best way to complement the mentioned policy, nevertheless, was determined by the specific conditions. However, they can be regarded in general as measures reducing the impact of alternative land uses on the functioning of ecological processes. These findings suggest that there might be general principles guiding integral policy design and only fine-tuning a specific intervention would require further understanding about specific conditions and context.