Polityka zagraniczna Federacji Rosyjskiej wobec Chińskiej Republiki Ludowej po 2014 roku

Praca analizuje politykę zagraniczną Federacji Rosyjskiej wobec Chińskiej Republiki Ludowej po 2014 roku. Problemem badawczym jest ustalenie, dlaczego po aneksji Krymu Rosja zmieniła swoją politykę wobec Chin oraz jakie ma to skutki dla pozycji Moskwy w warunkach rosnącej asymetrii. Wskutek sankcji i pogorszenia relacji z Zachodem, Rosja musiała zintensyfikować współpracę z Pekinem w wymiarze politycznym, gospodarczym i wojskowym, przy czym ta intensyfikacja nie odzwierciedla równorzędnego partnerstwa. Pogłębiła się asymetria zależności na korzyść Chin. Współpraca zacieśniła się w zasadzie wszystkich wymiarach. W sferze dyplomatycznej, kontakty zintensyfikowały się na najwyższym szczeblu bilateralnym oraz wzmocniła się koordynacja na forum ONZ i BRICS. W wymiarze gospodarczym handel wzrósł ponad dwukrotnie, Chiny stały się największym importerem rosyjskiej ropy. Rozliczenia w juanie i rublu całkowicie wyparły zachodnie waluty. W sferze wojskowo-technologicznej role w relacji rosyjsko-chińskiej się odwróciły, ponieważ po 2022 roku to Rosja jest uzależniona od chińskich komponentów. Rosja została sprowadzona do roli junior partnera. Moskwa godzi się z postępującą ekspansją Chin w tradycyjnej strefie wpływów Rosji, bo w zamian otrzymuje tolerancję wobec agresji w Ukrainie. Współpraca z Chinami w takim kształcie umożliwiła Rosji wegetację w reżimie sankcyjnym, jednak dużym kosztem utraconej autonomii strategicznej i wielowektorowości w polityce zagranicznej. Przyszła pozycja Rosji zależy dziś w większym stopniu od decyzji Pekinu niż Kremla.

This thesis analyzes the foreign policy of the Russian Federation toward the People's Republic of China after 2014. The research problem is to determine why, following the annexation of Crimea, Russia changed its policy toward China, and what consequences this carries for Moscow's position under conditions of growing asymmetry. As a result of sanctions and the deterioration of relations with the West, Russia was compelled to intensify its cooperation with Beijing in the political, economic, and military dimensions — yet this intensification does not reflect an equal partnership. The asymmetry of dependence deepened in China's favor. Cooperation tightened across virtually every dimension. In the diplomatic sphere, contacts intensified at the highest bilateral level, while coordination within the UN and BRICS frameworks was strengthened. In the economic dimension, trade more than doubled, and China became the largest importer of Russian oil. Settlements in yuan and rubles entirely displaced Western currencies. In the military-technological sphere, the roles in the Russian-Chinese relationship reversed, as after 2022 it is Russia that depends on Chinese components. Russia has been reduced to the role of junior partner. Moscow accepts China's advancing expansion into Russia's traditional sphere of influence, because in return it receives tolerance for its aggression in Ukraine. Cooperation with China in this form has enabled Russia to subsist under the sanctions regime, though at the heavy cost of forfeited strategic autonomy and multi-vectorism in its foreign policy. Russia's future position now depends to a greater extent on decisions made in Beijing than on those made in the Kremlin.