A Feminist Critical Discourse Analysis of 2016 Clinton–Trump and 2024 Harris–Trump Presidential Debates

Celem pracy jest feministyczna krytyczna analiza dyskursu debat prezydenckich Clinton–Trump (2016) i Harris–Trump (2024), z uwzględnieniem wpływu płci kandydatów na sposób prowadzenia debaty, przyjęte strategie komunikacyjne oraz dynamikę władzy w dyskursie. Analiza skupia się na środkach językowych i retorycznych stosowanych przez uczestników oraz ich roli w kształtowaniu i utrwalaniu społeczno-kulturowych norm związanych z płcią. Badanie nie tylko ujawnia seksistowskie zabiegi retoryczne Donalda Trumpa, mające na celu podważenie kompetencji i wiarygodności jego przeciwniczek, lecz także ukazuje w jaki sposób Hillary Clinton i Kamala Harris budują swój wizerunek publiczny. Kobiety ubiegające się o urząd prezydenta nieustannie muszą mierzyć się z nierealnymi oczekiwaniami wynikającymi ze środowiska wciąż silnie zdominowanego przez męskie wzorce komunikacyjne i kulturowe. Aby być postrzegane jako odpowiednie kandydatki na lidera, muszą wykazywać cechy sprawcze charakterystyczne dla przywódców. Cechy te jednak nie są społecznie akceptowane u kobiet, co sprawia, że są one bardziej narażone na nieprzychylne opinie i utratę społecznej sympatii. Z tego powodu obie kandydatki były zmuszone zachować ostrożność w reagowaniu na agresywną retorykę Trumpa. Jednocześnie próbowały nawiązać emocjonalną więź z wyborcami oraz demonstrować cechy opiekuńcze, które stereotypowo przypisuje się kobietom. Taka strategia, choć mogła wywołać sympatię obywateli, wpłynęła jednak na ocenę kompetencji kandydatek w roli przywódców, co ukazuje, jak trudne do spełnienia są oczekiwania wobec kobiet w polityce.

This study offers a feminist critical discourse analysis of the presidential debates between Clinton–Trump (2016) and Harris–Trump (2024), with particular attention to how the candidates’ gender influences debate dynamics, communicative strategies, and power relations within the discourse. The analysis focuses on the linguistic and rhetorical tools employed by the participants and their role in shaping and reinforcing gender norms. The research not only exposes Donald Trump’s sexist rhetorical strategies that aim at undermining the competence and credibility of his female opponents, but also examines how Hillary Clinton and Kamala Harris construct their public image. Women running for the presidency continually face unrealistic expectations shaped by a political environment still largely shaped by male-dominated norms and discursive practices. In order to be perceived as viable candidates, they must display agentic characteristics associated with leadership—qualities that are often socially discouraged in women. As a result, both female candidates had to be cautious in responding to Trump’s aggressive rhetoric, while simultaneously attempting to build an emotional connection with voters and exhibit communal traits stereotypically associated with femininity. Although this strategy may have helped them gain public sympathy, it also risked undermining their perceived leadership competence, which highlights the contradictory and unattainable expectations placed on women in politics.