Polityka wybranych mocarstw europejskich wobec Imperium Osmańskiego w latach 1814-1833

Niniejsza praca jest próbą analizy historii politycznej Imperium Osmańskiego w pierwszych trzech dekadach XIX wieku. Jest to okres kluczowy dla zrozumienia skomplikowanej sytuacji, w jakiej znalazła się Wysoka Porta w kolejnych dziesięcioleciach. Praca koncentruje się na opisaniu najważniejszych wydarzeń wspomnianego okresu i na uchwyceniu na ich podstawie ewolucji wpływu Rosji, Wielkiej Brytanii i Francji na politykę osmańską, począwszy od nieformalnego wsparcia dla wewnętrznych sił wywrotowych, aż po otwartą interwencję militarną i dyplomatyczną. Praca ukazuje, jak prywatne ambicje zarządców poszczególnych prowincji dążących do uzyskania większej niezależności od Konstantynopola oraz anachroniczne, niewydolne struktury państwowe uczyniły z Turcji obiekt ożywionej rywalizacji najpotężniejszych mocarstw europejskich, co stało się przyczynkiem do dalszej erozji suwerenności tego państwa i jego kontrolowanego upadku zakończonego całkowitym rozpadem imperium i detronizacją sułtana w latach dwudziestych XX wieku.