Bitternesse and Bold Beaute: William Langland’s Lady Meed and the Aesthetics of Subversion

Celem niniejszej pracy jest analiza przedstawienia postaci Lady Meed (Pani Zasługi) z poematu Piers Plowman (Widzenie o Piotrze Oraczu) Williama Langlanda jako aktu subwersji estetycznej. Alegoryczny poemat Langlanda jest tekstem wysoce niejednorodnym. Mnogość wątków, postaci i głoszonych przez nie narracji dowodzi głębokiej dialogiczności tekstu, czego przykładem jest postać Lady Meed, która jako alegoryczna personifikacja materialnej i niematerialnej nagrody uosabia ontologiczne i epistemologiczne napięcie między grzechem a cnotą, brakiem i bogactwem, duchem i ciałem. Analizie poddana zostanie scena wprowadzenia postaci w Passusie II, jej estetyczny przepych, subwersja tomistycznej koncepcji piękna oraz wpływ na doznania estetyczne i cielesne. Kolejny fragment w Passusie III dotyczy sceny rozprawy sądowej i sporu Meed z Sumieniem. Podobnie jak Żona z Bath, Lady Meed nie wpasowuje się w XIV-wieczny układ matrymonialny; przejmuje męski dyskurs teologii i polityki. Strukturalna subwersja Meed nie zostaje ograniczona przez tekst. Trzeci rozdział pracy porównuje biblijne konteksty postaci Meed – Nierządnicę z Babilonu i Gomer. Chociaż wszystkie figury łączą motywy uwodzenia, przepychu, prostytucji, Lady Meed po raz kolejny sytuuje się poza dialektyką zbawienia i potępienia. Celem Lady Meed jest rozbicie ontologicznej pewności, średniowiecznych kategorii estetycznych i instytucji takich jak małżeństwo czy sprawiedliwość; „odsłanianie świata” w duchu estetyki Nikolasa Kompridisa.

The main focus of this thesis is to analyse William Langland’s Lady Meed as an act of aesthetic subversion. Langland's allegorical poem is a highly heterogeneous text. The multiplicity of themes, characters and the narratives they proclaim demonstrate the deep dialogic nature of the text, exemplified by the character of Lady Meed, who, as an allegorical personification of material and immaterial rewards, embodies the ontological and epistemological tension between sin and virtue, lack and wealth, spirit and flesh. The analysis begins with the scene of Meed’s introduction in Passus II: the aesthetic splendor, subversion of the Thomistic concept of beauty, and her impact on aesthetic and bodily sensation. Another fragment under scrutiny is the scene of the court hearing and Meed’s dispute with Conscience. Like the Wife of Bath, Lady Meed resides outside of the 14-th century matrimonial structure; she utilises the male discourses of theology and politics. This structural subversion is not contained by the poem. The third chapter of this work compares the biblical context of Meed: her association with the Whore of Babylon and Gomer. Despite the common theme of seduction, surplus, and prostitution, Lady Meed once again situates herself outside the dialectics of salvation and damnation. Lady Meed's role is to destabilise the ontological certainty, medieval aesthetic categories and institutions such as marriage and justice; “world-disclosure” in the spirit of Nikolas Kompridis' aesthetics.