L'immagine del mare nell'opera di Alessandro Baricco

Celem pracy jest dokonanie kompleksowej analizy powracającego w twórczości Alessandra Baricco (1958) motywu morza oraz funkcji, jakie spełnia w jego dziełach. Po ustaleniu kryteriów przeprowadzanej analizy i wyłączeniu tekstów niespełniających przyjętych założeń, omówione zostają powieści i utwory teatralne: Castelli di rabbia (1991), Oceano mare (1993), Novecento. Il monologo (1994), Seta (1996), Tre volte all’alba (2012) oraz La Sposa giovane (2015). Z powyższych utworów wyłaniają się dwa główne aspekty motywu morza: w pierwszym rozdziale morze zostało przedstawione jako miejsce, w którym postacie poszukują ratunku, lub które je ze sobą łączy, natomiast w drugim – jako siła destrukcyjna lub rozdzielająca bohaterów. W opracowaniu omówione zostają również szczegółowe role motywu morza, takie jak symbol dojrzałości, nieprzewidywalności ludzkich pragnień oraz potęgi natury.

The purpose of this thesis is the analysis of a recurring image of the sea and its functions in the works of Alessandro Baricco (1958). After excluding the works that don't fulfill the proposed conditions of the study, there will be presented an analysis of the following novels and theatrical pieces: Castelli di rabbia (1991), Oceano mare (1993), Novecento. Il monologo (1994), Seta (1996), Tre volte all’alba (2012), and La Sposa giovane (2015). From the above-mentioned works emerge two main aspects of the image of the sea: in the first chapter, the sea manifests itself as a force of salvation and union, while in the second–as a force of destruction and separation. Throughout the study there will be presented more specific roles of the sea as well, such as the symbol of maturity, the unpredictability of human desires, or the power of nature.

Lo scopo dello studio è quello di analizzare il motivo ricorrente del mare e le sue funzioni all'interno dell'opera di Alessandro Baricco (1958). Dopo escludere i testi che non rispondono alle stabilite condizioni della ricerca, vengono discussi i romanzi e le opere teatrali: Castelli di rabbia (1991), Oceano mare (1993), Novecento. Il monologo (1994), Seta (1996), Tre volte all'alba (2012) e La Sposa giovane (2015). Dall'analisi delle suddette opere emergono due aspetti principali del mare: nel capitolo primo il mare viene presentato come forza che salva e unisce i personaggi, mentre nel secondo – come forza che li distrugge e separa. Nella ricerca vengono anche mostrati ruoli più particolari svolti dal mare, come un simbolo della maturità, dell'imprevedibilità dei desideri umani oppure della potenza della natura.