Zatrudnienie na podstawie mianowania w Polsce, Francji i Niemczech

Celem niniejszej pracy jest analiza stosunku pracy na podstawie mianowania w ujęciu komparystycznym: w systemach polskim, francuskim i niemieckim. Dział prawa pracy w systemie prawa kontynentalnego zajmuje miejsce szczególne, łączy bowiem cechy prawa publicznego i prywatnego, a sama instytucja mianowania, chociaż różnorodnie umocowana w trzech odmiennych przecież systemach prawnych, koncentruje w sobie doktrynalne, a zarazem doniosłe w skutkach prawnych zarówno dla pracowników, jak i funkcjonowania państwa, związki między prawem administracyjnym i prawem pracy. Dobór obcych – do zestawienia z polskim – systemów prawnych, na potrzeby przedłożonej pracy nie jest również przypadkowy; truizmem jest stwierdzenie, że w polskim systemie prawnym inkorporowane zostały konstrukcje prawne właśnie z systemów niemieckiego i francuskiego. Mianowanie, chociaż w systemie polskim ulokowane w gałęzi prawa pracy, silnie oddziałuje na prawo administracyjne i wiąże się z funkcjonowaniem państwa w ogóle. W tym ujęciu w pracy zwrócono uwagę na podobieństwa konstrukcji prawnych, na których opiera się instytucja mianowania z analogicznymi konstrukcjami w prawie niemieckim i francuskim. Praca oparta jest na trójdzielnej kompozycji, która zawiera opis charakteru prawnego instytucji mianowania w systemie polskim, francuskim i niemieckim. Analiza poprzedzona jest rozważaniom, opartym na stanowisku doktryny, poświęconym mianowaniu w ogóle: historii, roli, funkcji i zastosowaniu tej formy zatrudnienia, a także podstawowym problemom o charakterze prawnym (m.in. kwestia mianowania pozornego i terminologicznym – związanym m.in. z problemami tłumaczeniowymi, takimi jak brak językowego rozróżnienia mianowania i powołania w języku niemieckim (niem. die Ernennung). Opis instytucji mianowania w kategoriach porównawczych pozwolił na wskazanie podobieństw i różnic, które przedstawiono i zwieńczono konkluzjami w ostatnim rozdziale niniejszej pracy.

The aim of this paper is to analyse employment relationships based on appointment in a comparative perspective: in the Polish, French and German systems. Labour law occupies a special place in the continental legal system, as it combines features of public and private law, and the institution of appointment itself, although differently established in three different legal systems, concentrates in itself doctrinal and, at the same time, legally significant relationships between administrative law and labour law, both for employees and for the functioning of the state. The selection of foreign legal systems – to be compared with the Polish one – for the purposes of this thesis is also not accidental; it is a truism to say that the Polish legal system has incorporated legal constructs from the German and French systems. Appointment, although located in the branch of labour law in the Polish system, has a strong impact on administrative law and is related to the functioning of the state in general. In this respect, the thesis draws attention to the similarities between the legal constructs on which the institution of appointment is based and analogous constructs in German and French law. The work is based on a three-part composition, which includes a description of the legal nature of the institution of appointment in the Polish, French and German systems. The analysis is preceded by considerations, based on the position of the doctrine, devoted to appointment in general: the history, role, function and application of this form of employment, as well as fundamental legal issues (including the issue of apparent appointment and terminology – related, among other things, to translation problems, such as the lack of linguistic distinction between appointment and nomination in German (die Ernennung). The description of the institution of appointment in comparative terms made it possible to identify similarities and differences, which are presented and concluded in the last chapter of this work.